Brussel wordt even leuk als Capitol Hill

Het Amerikaanse Politico wil met nieuwssite en tijdschrift volgend jaar een vliegende start maken in Europa

Het Amerikaanse Politico heeft een tweemaandelijks magazine. In Europa komt nu eerst de site en een weekblad.

Geloven de Amerikanen meer in het belang van de Europese Unie dan de Europeanen zelf? Je zou denken van wel nu nieuwssite Politico, het journalistieke zwaartepunt van politiek Washington, zijn oog heeft laten vallen op Brussel.

Mogelijk volgend jaar april moet de Europese versie van Politico operationeel zijn,vanaf dag één zullen er meer dan 35 journalisten werken, de stille droom van elke EU-correspondent.

In een met typisch Amerikaans taalgebruik doorspekte presentatie (exiting, revolution!) werd het concept vorige week toegelicht. Het Europese Politico krijgt net als het Amerikaanse een sterke focus op „de mens achter het beleid”. De EU moet net zo „opwindend” worden als Capitol Hill en voer worden voor filmproducenten. De persconferentie was dus een open uitnodiging aan de verzamelde Brusselse pers. „We zijn aan het rekruteren”, klonk het onbeschaamd uit de mond van Jim VandeHei, een van de oprichters Politico.

Shock and awe – dat is de strategie die Politico ook in Europa lijkt te willen toepassen. Volgens hoofdredacteur John Harris ontsproot de Amerikaanse tak zeven jaar geleden aan de digitale revolutie in krantenland, die „zowel opwindend als beangstigend” was. Harris en Vandehei kozen voor de aanval. Het politieke leven van Washington zou hún onderwerp worden. „Met overweldigende kracht domineren – daar draait het om.”

Politico verdient vooral geld met het organiseren van events en exclusieve content voor bedrijven. De redactie in Washington is intussen 200 man groot en ook de Europese zal gestaag worden uitgebreid.

Gaat Politico tegen de trend in? Het is een veelgehoorde weeklacht in Brussel dat het aantal correspondenten afneemt, terwijl de EU belangrijker wordt. Volgens Gareth Harding, ex-journalist en onderzoeker, is dat een mythe. In een vorige maand verschenen publicatie betoogt hij dat het aantal correspondenten in Brussel in de afgelopen vier decennia alleen maar is toegenomen. In maart 2010 telde Brussel 935 geaccrediteerde journalisten, eind 2013 waren dat er 1095.

Toch valt hier wel wat op af te dingen. Deels komt de groei doordat er vanuit meer landen over de EU wordt bericht: in 1983 ging het om 43 landen, intussen zijn dat er een stuk of zeventig. Bovendien zit de groei vooral in Chinese journalisten: hun aantal is in tien jaar bijna verdrievoudigd. Het aantal Duitse correspondenten is juist gedaald (van 131 naar 113), evenals het Nederlandse (van 37 naar 25).

Hoeveel Politico, dat gaat samenwerken met de grote Duitse uitgever Axel Springer, gaat investeren is niet bekendgemaakt. Maar het wil een vliegende start maken, onder meer met de overname van European Voice, de dominante publicatie over de EU. Michiel van Hulten, consultant en Politico-fan van het eerste uur, is een make-over van dat blad meer dan welkom. „European Voice is een beetje de schoolkrant van Brussel, met droge aandacht voor elk amendement”, zegt de ex-Europarlementariër (PvdA). Andere Brusselse publicaties, zoals EU Observer en Euractiv, kampen met geldgebrek en missen sexy uitstraling.

Politico wil niet alleen neerstrijken in Brussel, maar ook in andere Europese hoofdsteden, te beginnen Berlijn en Parijs. Terecht, zegt Van Hulten: de wisselwerking tussen Brussel en lidstaten is essentieel bij de totstandkoming van EU-wetten. „Niemand heeft een grensoverschrijdend netwerk dat specifiek is gericht op EU-berichtgeving.” De enige publicatie die hier in de buurt kwam, website Presseurop, met vertaalde stukken van EU-correspondenten, sloot in 2013 de deuren toen de Europese Commissie de subsidie stopzette. Opvolger Voxeurop werkt met vrijwilligers.

Van Hulten ziet ook valkuilen. Europa is complexer dan Capitol Hill, door de vele talen en culturen, maar ook de uiteenlopende belangen van lidstaten en het stroperige wetgevingsproces. „Het is iets wat veel Europeanen zelf al niet begrijpen”, zegt hij. „Het gevaar bestaat dat Politico zich vergaloppeert.” Daar komt bij dat de European Voice van oudsher een sterk Angelsaksische kijk op de EU heeft. Maar hoe belangrijk zijn de Britten nog? En wat als ze besluiten om de EU te verlaten? „Voor een Engelstalige publicatie zou dat een fors probleem zijn, gezien de dan te verwachten verschuiving naar Frans en Duits in Brussel.”

De Amerikaanse bazen van Politico maken zich daar geen zorgen over, zeggen ze. „Het Brusselse Politico wordt een echte Europese publicatie.” Een Duitse of Franse editie wordt bovendien niet uitgesloten.