‘Broken Circle’ is een swingend stuk met een snik

In een simpel wit jurkje, blote benen en op cowboy boots staat Ricky Koole op het podium en steekt kaarsen aan. „’t is allemaal wel heel erg country”, waarschuwt zij, voordat haar personage, zangeres Elise, begint aan een litanie over haar stamboom, die bijkans doorbuigt onder het drama: depressies, drank, sterfgevallen, zelfmoorden. Even dacht Elise dat noodlot te ontwijken, door verliefd te worden op Didier (Daniël Boissevain). Maar als hun dochter op haar zesde aan kanker overlijdt, weet ze dat ze haar kans op geluk heeft gehad. Elise is vastbesloten Maybelle in de dood te volgen.

Wat wij zien, in de muziektheatervoorstelling The Broken Circle Breakdown, is Elises laatste concert. Een concert dat ze geeft met vrienden (de bluegrassband The Cover-Ups of Alabama), en met Didier. Tussen een tiental countrysongs door reconstrueren Elise en Didier hun relatie, hun gezinsgeluk, en de neergang die volgt op het verlies van Maybelle. Ze houden van elkaar, maar het verdriet is te groot: steeds blijven ze haar zien in de ander.

The Broken Circle Breakdown, geschreven door Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels, was een succesvol Vlaams toneelstuk, dat in 2012 met evenveel succes werd verfilmd door Felix van Groeningen. Nu is er een Nederlandse versie, in de regie van Michiel de Regt, met naast Koole en Boissevain ook de band die in de Vlaamse versie en de film speelde.

Deze nieuwe versie is een vrij precieze kopie van het origineel; zelfde decor, zelfde kostuums (alle mannen in wit pak, Elize in witte jurk), en dezelfde opbouw, van liedje-scène-liedje. En waarom zou je het ook anders doen? Want het is allemaal uiterst effectief, aanstekelijk en ontroerend. De Regt heeft twee innemende hoofdrolspelers; Boissevain verrast met woeste baard, meeslepend spel en geheel niet onaardige zangstem, en Koole – met Rotterdams accent – verovert als de emotionele Elise ieder hart.

Sterk aan het stuk, ook hier weer, is hoe de rouw de twee uit elkaar drijft. Hij onderdrukt de pijn en vlucht in de ratio, zij zwelgt in het verdriet. Hij richt zijn woede op de religieuze bezwaren tegen stamcelonderzoek, zij vindt troost in het geloof. Heel af en toe vinden ze elkaar weer, voor even, in de helende kracht van de muziek.

Het is sentimenteel, zeker, maar nergens té, met dank aan het prettige spel en – vooral – de troostrijke muziek. Zo nu en dan valt er zelfs iets te lachen. Dat maakt The Broken Circle Breakdown tot een swingend stuk met een snik, als een countrysong.