Column

Mijn moeder, de agent en diens smartphone

Ik had het nieuws dat veel politiebureaus dicht konden omdat agenten in de toekomst zouden worden uitgerust met smartphones waarop ze digitaal aangiftes konden opnemen beter niet kunnen visualiseren.

Ik dacht aan Monique, de wijkagente die in Betondorp dagelijks door de wijk slingert op haar dienstfiets en hoe die dan, terwijl ze bij het speeltuintje staat te schuilen voor de regen, met haar smartphone in de weer zou gaan. Aan de agent die, toen er bij mij was ingebroken, letterlijk met de deur in huis viel en die zei dat hij ‘echt niet voor Jan Lul’ sporenonderzoek ging doen. Maar vooral dacht ik aan Velp, het dorp van mijn jeugd en nog steeds de woonplaats van mijn moeder. Een plaats waar je ze – vanwege de gemiddelde leeftijd – helemaal gek, of dood, kunt maken door het woord digitaal in de groep te gooien.

Ik ging er een tijd terug met mijn moeder naar het politiebureau omdat ze zeker dacht te weten dat ze ’s nachts een man op het dak van de schuur had gehoord. Het gebouw aan de Stationsstraat was alleen ’s ochtends geopend, om de parkeerplaats stond een metershoog hek.

„Goh”, had mijn moeder gezegd, want ondanks de leeftijd valt haar nog van alles op, „wat hebben jullie hier toch hoge hekken”.

„Dat is tegen de inbrekers”, had de agent van dienst geantwoord.

„Moeten die dan buiten staan?” vroeg mijn moeder.

„Nee, dat is om de politieauto’s te beschermen”, zei de agent. „Als ze die weghalen of kapotslaan, zijn we nog verder van huis.”

Hij voerde haar naam in op de computer, dat ging nog gewoon met twee vingers.

Tik-tik. ‘R.O.O.S.M.A.L.E.N.’

Toen het klaar was, kreeg ze advies het huis goed te vergrendelen, een raad die ze niet in de wind sloeg. Het laatste spaargeld werd geïnvesteerd in een nieuwe voordeur, een zesvoudig cilinderslot op de achterdeur, waar ze nu dagelijks een kwartier mee zoet is, en schijnwerpers die bij iedere passerende vogel aanspringen – en dat zijn er nogal wat, omdat het hele tuintje vol hangt met vetbollen.

Ik stelde me opeens voor hoe het zou gaan als er ondanks alle versperringen toch een inbreker tot in het ouderlijk huis zou komen en dat mijn moeder dan digitaal aangifte zou moeten doen bij dezelfde agent die dan langs zou komen met zijn smartphone.

Ik dacht van alles. André van Duin, Suske & Wiske en tante Sidonia, Dion Graus, maar vooral ‘Tuut-tuut, boing-boing Peppie en Kokkie’.