Franse politieagent met sigaret en zelfspot

Huh? Frankrijk winnaar van het WK in 1998? Na 22 jaar coma is agent Falco weer onder de levenden.

Iedere keer steekt hij in het café een sigaretje op. En iedere keer moet iemand hem erop wijzen dat dit toch echt verboden is. De mobiele telefoon vindt hij een lastig ding en ook de computer weet hij niet aan te krijgen. Doe hem maar een Gouden Gids. Wat is er aan de hand met de Parijse politieman Alexandre Falco?

Veel. In de eerste aflevering van de politieserie Falco, vorig jaar uitgezonden bij het Franse TF1 en komend jaar te zien bij de KRO, zien we hoe Alexandre (Sagamore Stévenin) in 1991 tijdens een achtervolging een kogel door het hoofd wordt geschoten. Hij raakt in een coma en komt, 22 jaar later, weer bij bewustzijn. Hoe onwaarschijnlijk ook, Falco lijkt geestelijk en lichamelijk gezond en kan, na een tijdje revalideren, weer aan de slag.

Uiteraard vindt zijn herintegratie niet zonder slag of stoot plaats. Zijn grote liefde Carole is inmiddels getrouwd met de saaie patholoog-anatoom van het Parijse politiebureau waar Falco aan het werk gaat.

Zijn dochter Pauline, destijds nog een baby, is inmiddels een volwassen vrouw. En dan krijgt hij van zijn vroegere chef nog een jongere partner toegewezen die hem niet bepaald goed aanvoelt.

Veel ingrediënten dus om een nogal doorsnee politieserie – Falco is opgezet als ‘serie with closure’: iedere aflevering is een apart verhaaltje met een boef die op het einde wordt gepakt, de ontwikkelingen tussen de terugkerende hoofdpersonages worden uitgesmeerd over het hele seizoen – toch een stukje aantrekkelijker te maken.

En dat lukt ook wel. Anders dan bijvoorbeeld Braquo, de Franse politieserie van voormalig agent Olivier Marchal waar de vloekende, schietende werknemers van het Parijse SDPJ (de afdeling recherche van de gendarmerie) zichzelf wel heel erg serieus nemen, kan Alexandre onverwacht grappig uit de hoek komen.

Als rechtgeaarde Parijzenaar rookt hij non-stop, trimt ’s ochtends zijn baardje op standje 3 en scheurt met zijn motor door de stad, alles om de macho in hem te bevestigen. Maar hij kent ook zelfspot en toont, ook al probeert hij zijn verplichte bezoeken bij de psycholoog te ontlopen, zijn gevoelige kanten. Zo rijdt hij graag naar zee om daar, eenzaam gezeten op zijn motor, een oester open te kraken en op te slurpen. Zijn voormalige collega’s, inmiddels 50-plussers, weet hij te plagen met hun toegenomen buikjes. „Ben je zwanger?” Om daarna spottend toe te voegen dat hij zelf slank is gebleven dankzij 22 jaar dieet zonder tabak en whisky. En dan is er natuurlijk die grote zwakke plek: de pijn vanwege het gezin dat hij heeft verloren. Want Carole kon natuurlijk onmogelijk twee decennia lang op hem wachten. En zijn dochter Pauline heeft hij nooit zien opgroeien. Hij is een vreemde voor zijn kind. Hoe om te gaan met dat verlies? Dat verdriet vormt de rode draad door het verhaal en is niet altijd even overtuigend. Want als je dan uit een coma wakker wordt, wil je toch meteen alles weten over die verloren dochter? Pauline is op reis op het moment dat haar vader bij bewustzijn komt, maar het komt niet in Carole op om haar ex alvast bij te praten over zijn dochter met behulp van jeugdfoto’s.

Vanwege de spanningsopbouw komt het de makers beter uit dit soort emotionele scenes later te laten plaatsvinden. Daarmee boet de serie in aan realisme. Maar goed, vrolijk in het rond schieten na 22 jaar coma is natuurlijk ook niet echt waarschijnlijk.