Na veertien jaar eindelijk nieuwe D’Angelo: luister Black Messiah

Liefhebbers van some funky soul music, spitst uw oren: meester der zwoelheid D’Angelo is na veertien jaar stilte terug. Zijn nieuwe album Black Messiah is nu te beluisteren.

D'Angelo tijdens zijn optreden in Paradiso, Amsterdam, twee jaar geleden. Foto ANP / Paul Bergen

Liefhebbers van some funky soul music, spitst uw oren: meester der zwoelheid D’Angelo is na veertien jaar stilte terug. Zijn nieuwe album Black Messiah is nu te beluisteren.

Even kennisquizzen hoor: kennen we deze redelijk NSFW (tenzij je graag je collega’s wil shockeren) r&b-videoclip uit 2000 nog?

Mede dankzij deze clip voor het nummer ‘Untiteld’, afkomstig van zijn tweede album Voodoo (2000) wist de Amerikaanse soul-, r&b-, en funkster definitief zijn status als sekssymbool te vestigen. Zijn muzikale status had de als Michael Archer geboren zanger al verzilverd na zijn eerste plaat Brown Sugar (1995, met gelijknamige hitsingle).

D’Angelo, in 1974 geboren in Richmond, Virginia, deed net als funksterren Prince en R. Kelly alles zelf: hij zong, produceerde, arrangeerde en schreef ook computersoftware als het nodig was. Maar na dat tweede album ging het mis: alcohol en drugs brachten (€) hem in de problemen, D’Angelo kwam in contact met de politie. En toen was en bleef het stil.

Na veertien jaar nieuw album

De afgelopen twee jaar zou D’Angelo weer aan nieuwe muziek werken. Na het verschijnen van een teaser-trailer vorige week, draaide de speculeermolen op volle toeren. En toen was het album daar ineens. Gisteravond werd Black Messiah, gemaakt met D’Angelos nieuwe band The Vanguard, gepresenteerd met een luistersessie in de hotelbar van het Dream Hotel in New York.

Beluister Black Messiah op Spotify:

NRC-redacteur Anke Meijer was bij de luistersessie en las in het cd-boekje:

“De titel Black Messiah staat voor iedereen: “Het gaat over de mensen die protesteerden in Ferguson en Egypte [...] Het gaat niet over één charismatische leider, maar het vieren van duizenden van hen.””

Vorige week kwam deze teaser voor het album online, die al een beetje de nieuwe politieke lading weg gaf:

Afgelopen zaterdag werd de nieuwe single ‘Sugah Daddy’ al online gezet, een nummer dat de afgelopen twee jaar al in zijn live-repertoire was opgenomen en gespeeld:

Meijer over die politieke lading en hoe actueel (€) de teksten van D’Angelo blijken te zijn:

“‘All we wanted was a chance to talk / ‘Stead we only got outlined in chalk’ zingt D’Angelo in ‘Charade’. Het is een schrijnende tekst in het licht van recent Amerikaans politiegeweld tegen zwarte mannen. Eén dag eerder liepen niet ver van het Dream Hotel tienduizenden demonstranten. “Er is al veel over D geschreven”, zei The Roots-drummer Questlove vanachter de draaitafels. “Maar niemand weet hoe slim en politiek bewust hij is. Deze man spreekt over de tijden waarin wij leven.””

Op het album werkt D’Angelo samen met The Roots-drummer Questlove, Q-Tip, bassist Pino Palladino, drummer James Gadson en Kendra Foster, die weer met Parliament Funkadelic werkte. Foster schreef mee aan acht van de twaalf nummers van het album.

Rolling Stone: warme en lome plaat

Muziekmagazine Rolling Stone noemt Black Messiah “alles dat we konden verwachten van de man die Voodoo maakte”:

“[A] warm and languid record about love, loss, lust and doubt that takes decades of funk and soul and lets them stew and simmer until the music starts to bubble. Like Voodoo, this one moves as fast as spilled molasses, with guitars, bass, drums, keyboards and horns rubbing up against each other in a half-drunk waltz. Floating above it all are D’Angelo’s vocals, pulling strength from a quaver and sounding as immaculate as ever.”

Billboard: deze soul en funk gaat tot het uiterste

De Amerikaanse muzieksite Billboard schrijft dat de verwachtingsdruk voor dit album groot is. Aan de ene kant zien ze het als een zegen dát D’Angelo weer muziek uitbrengt, maar aan de andere kant moet alles dat hij uitbrengt afgewogen worden tegen zijn vorige album Voodoo. En dan horen ze dit:

“Black Messiah is soul and funk pushed to its very limit, the sound of a singer squeezing and warping the tropes of R&B in his effort to wring every ounce of meaning from them. D’Angelo and Questlove are noted fans of the hip-hop producer J Dilla; Questlove has fondly described his beats as “drunk” on several occasions. It’s hard to imagine beats more intoxicated than those on Black Messiah. The drums land like gun shots, sharp, weighty, and staggered. The bass is full and heavy but always dexterous, reaching back to the work of soul and funk legends -- except their bass lines were never as pronounced and in your face. The low end here is violent, a force to be reckoned with.”

D’Angelo het ‘fenomeen’

Wat maakt D’Angelo zo goed? Niet alleen zijn muziek, ook zijn optredens. In 2012 trad hij na lange tijd weer een paar keer op in Nederland. D’Angelo speelde bijvoorbeeld Paradiso in Amsterdam helemaal plat. NRC-muziekredacteur Saul van Stapele was er toen bij en zag een “fenomeen”:

“Hij trapte af met een spetterend funkblok waarin hij zich een gespierde, 21ste-eeuwse James Brown toonde, inclusief de aanwijzingen, de kreetjes, de pasjes en de passie. Hoogtepunten waren een ontketend Devil’s Pie, van puntig funky tot rauw rockend; het snoeihard groovende Chicken Grease en een prachtig slepende, dramatisch vertolkte versie van Shit, Damn, Motherfucker.”

Lees in NRC Handelsblad: ‘D’Angelo is nog steeds een fenomeen‘ (€).

Een paar maanden later was D’Angelo te zien op het North Sea Jazz-festival. NRC-kunstredacteur Ron Rijghard tekende toen het volgende op:

“In de wijze waarop die keyboards bij D’Angelo meezingen in de sound en hij de beat laat boksen kun je horen dat hij graag de nieuwe Prince, Stevie Wonder én James Brown wil zijn.”

2 en 3 maart 2015 treedt D’Angelo op in Paradiso, Amsterdam. Het concert van 2 maart is al uitverkocht.