Lol bij Vrijdag en Sandifort blijft aan de veilige kant

De rare titel van het nieuwe programma van Remko Vrijdag en Martine Sandifort wordt meteen bij het eerste nummer verklaard. In een medley van evergreens vervangen ze het refrein steeds door ‘löyly’. Zo ontstaat een mix met flarden ‘Löyly’ van The Kinks en ‘Löyly’ van Salt-n-Pepa (Lola en Push It).

Wie dat een goede vondst vindt, heeft een goede avond, want Löyly is opgetrokken uit zulke dwaze lol. Vrijdag en Sandifort weten daar wel raad mee. Met speels gemak schieten ze van het ene in het andere typetje: de verknipte cursusleidster, het gescheiden duo radiopresentatoren. Even soepel zingen ze hun liedjes, zoals een pastiche van Shaffy en List. Hilarisch hoogtepunt is een metalsong over administratie, waarbij ze meedogenloos het refrein grunten: „Ik haat bonnetjes!!!”

Op zulke originaliteit, ruim voorhanden in hun flitsende debuut Hulphond, is het geregeld wachten in Löyly. Melige imitaties, zoals Rutte die over zijn lul praat en flauwe woordspelingen – mevrouw Louwe-Pruim – doen af aan de charme van het duo. Goede ideeën zijn er wel. Heerlijk, dat echtpaar dat ongemakkelijk is met de voorspoed op hun vakantie, en dat boze funky lied over een foute man. Maar de uitwerking is dan weer niet consequent, grapvast en creatief genoeg.

Het mikpunt van Wilders vervangen door een ander onderwerp is – hoewel vaker gedaan – een mooie opzet. Hier vraagt actiegroep ‘De dood is te groot’ of we meer of minder dood willen. Daar hoeft het uitleggerige Wilders-stemmetje van Vrijdag dan weer niet meer bij. In Lölyly gaat dit duo te vaak op safe.