In eerste instantie

Een nieuw koffiezaakje: dat moet worden uitgeprobeerd. Wij drinken koffie en eten een brownie. De brownie is hard en droog. We zullen hier wel niet meer terugkomen, denken we. Als we opstaan, zegt de baas: „We zijn net open, dus als jullie opmerkingen hebben, positief of negatief: alles is welkom.”

Mensen bij wie ook negatieve kritiek welkom is, zijn dapper of hebben te veel zelfvertrouwen. Hoe dan ook hebben ze weinig gevoel voor de positie waarin ze de ander brengen.

Mijn metgezel zegt diplomatiek: „Ik vond de koffie heel lekker, maar de brownie was te droog.”

„O ja”, zegt de baas begrijpend, „dat vonden wij in eerste instantie ook. Er moet veel meer boter bij, blijkt. Maar ja, we doen dit voor het eerst.” Hij werpt zijn handen machteloos in de lucht.

Wij knikken zo’n beetje.

Op straat hebben we het over dat ‘in eerste instantie’. Zou hij bedoeld hebben: we vonden de brownie in eerste instantie te droog, maar toen we er langer over na hadden gedacht en er meer research op hadden losgelaten, toen besloten we: „Nee, dit is toch echt hoe een brownie hoort te smaken.” En dat ze, tegen alle zompige brownie-conventies in, toch hadden besloten hun harde koek in stukken te hakken en aan mensen met sterk uitziende gebitten te serveren? Omdat dit is hoe je vindt dat een brownie moet zijn?

Maar ja, als hij dat had bedoeld, had hij daarna niet verontschuldigend gezegd dat dit de eerste keer was dat ze brownies maakten.

Waarschijnlijker is dat ze de brownie zelf ook niet te eten vonden. Vertwijfelde discussie bij het bakblik.

„Zijn ze niet wat te droog?”

„Ik vind dat het wel kan.”

„Ja, omdat het nu nog warm is. Dit wordt alleen maar harder.”

„Joh, valt wel mee toch? Dan is het gewoon een ander soort brownie.”

‘In eerste instantie’ betekent hier misschien meer iets als ‘eerlijk gezegd’, of ‘moet ik tot mijn spijt bekennen’.

Blijft de vraag waarom je de mislukte brownie toch serveert. En af laat rekenen.

We zullen hier wel niet meer terugkomen.