Hoogmis

In de krant stond dat het zevenjarige zoontje van Patrick Kluivert op weg is om Lionel Messi uit de geschiedenisboeken te spelen. Doe er dan Cruijff, Pelé en Zlatan ook nog bij. Wonderkind redt het Nederlandse voetbal.

Het kan ook anders lopen. Kluivert junior leert op zijn twaalfde een meisje uit de coffeeshop kennen, gaat aan de joint en de frikandel. Op zijn vijftiende komt hij voorbij gestrompeld als een Michelinmannetje. Weg godenzoon.

Talent is genade en mentaliteit. En dat kan een groots opgezette symposium met (ongeoefende) sprekers niet afdwingen. Het conclaaf van de KNVB over de toekomst van het Nederlandse voetbal is dan ook zinloos.

Hoogmis voor de bedienaars zelf.

Er zullen ongetwijfeld zinnige dingen gezegd worden over jeugdopleiding, infrastructuur, organisatie, maar daar ontbreekt het het Nederlandse voetbal niet aan. Aan systeemdenken ook niet. Meer dan wat gebakken schuim komt er niet op tafel. Echte voetbalmannen hebben op het academische palaver van de KNVB niets te zoeken.

Johan Cruijff dus eigenlijk ook niet. Hij hangt al jaren de professor uit in zijn Telegraafcolumn. Als conceptuele denker heeft hij zichzelf overleefd. De retoriek van succescoaches als Frank de Boer en Louis van Gaal is inwisselbaar. Het is een weergaloos genoegen met schoolverlater Jaap Stam te kunnen spreken over voetbal, maar laat hem geen referaat houden. Het brio van Jaap komt uit de losse pols van spuug en ijzerdraad en petit comité, voor een gesteven gehoor klapt hij dicht.

En wat zou Guus Hiddink nog kunnen vertellen wat we nog niet weten? Meer dan holistische peptalk kan het niet zijn. Een paternoster aan bon mots tussendoor.

Het Nederlandse voetbal zit te wachten op expertise in het veld, niet in kunstmatige cenakels met zweverige Ruud Gullitpsalmen. Een gemoedelijke babbel op een nieuwjaarsreceptie had volstaan. Maar kennelijk heeft de KNVB dit soort rituele onzin nodig om zijn overbodigheid te ontduiken. Veel zal het niet helpen. In de bossen van Zeist heerst schimmel.

Nog afgezien van de inhoud is ook de timing van zo’n crisisdag fout. Nederland werd 3de op het WK in Brazilië, luttele maanden geleden. Op zich een wereldprestatie. De kwalificatiewedstrijden voor het EK vallen enigszins tegen, maar dan nog is er met de toekomst van het Nederlandse voetbal voorlopig weinig aan de hand. Er is geen enkele urgentie voor doemdenken. En overigens is voetbal zoals het klimaat: met een nationale signatuur kun je weinig veranderen.

Oud-bondscoach Bert van Marwijk had liever gezien dat de KNVB het land was ingegaan om met een kleine selectie van mensen de praktijk van het jeugdvoetbal te toetsen. Want wat is voetbal anders dan praktijk?

Deze week onthulde UEFA-voorzitter Michel Platini in het Belgische Ploegsteert een monument ter herdenking van het kerstbestand van 1914. Honderd jaar geleden spraken Engelse en Duitse soldaten een staakt het vuren af om een partijtje voetbal te spelen. Het monument van verroest staal is ingebed in nagemaakte Duitse en Engelse loopgraven. Bert van Oostveen woonde de historische plechtigheid in het buurland niet bij. Mede een atoom van hoop in die gruwelijke Eerste Wereldoorlog herdenken was niet in hem opgekomen.

Zou het geen klein item kunnen zijn op het grote symposium? Dan gaat het maandag tenminste nog ergens over. En kan ons de parochieliteratuur van bobo’s, coaches en ingehuurde voetbalintellectuelen bespaard blijven. Dan krijgt voetbal eindelijk nog eens een menselijke vonk die in de gigantische commercialisering verloren dreigt te gaan.

Iets meer humanitaire plamuur kan de KNVB best gebruiken. En het is ook goed voor de jeugd.