Ex genoten Epiloog

Ex-genoten vertelden in de gelijknamige rubriek hoe ze elkaar kwijtraakten, en toch weer terugvonden.

Zo persoonlijk en zo pijnlijk als een scheiding zijn maar weinig onderwerpen, daarom was Ex-genoten voor ons, Renate van der Zee en Brigit Kooijman, een spannende serie om te maken. Zelfs na jaren blijken er toch nog allerlei wonden te zijn en dan kom jij die als journalist eens even opentrekken. En de geïnterviewden moesten ook nog eens met naam en foto in de krant. Onze Ex-genoten moesten met de billen bloot.

Des te opmerkelijker was het dat er toch veel mensen van alles aan ons kwijt wilden. Al moesten we vaak stug doorvragen om tot de kern van de zaak te komen. Zo kwamen geïnterviewden geregeld aanzetten met het cliché ‘we leefden als broer en zus’, als reden voor de scheiding. Dat was té gemakkelijk. Dan moest er doorgevraagd worden over hoe het nu echt zat. Vaak had het natuurlijk met seks te maken, maar daar spraken mensen niet gemakkelijk over. Nederland blijkt preutser dan we dachten.

Als we terugkijken op al die interviews zien we allerlei patronen. Voor Renate zijn de vrouwen de heldinnen van de serie. Zij zijn meestal de flinksten, vindt zij. Vrouwen zijn bereid om tot het laatst toe hun schouders eronder te zetten, vooral omwille van de kinderen, terwijl veel mannen vluchtgedrag vertonen. Vaak bleken stellen uit elkaar gegroeid omdat de man alleen maar bezig was met zijn werk, en het gezin aan de vrouw overliet. Zeker bij oudere ex-genoten was dat vaak een belangrijke oorzaak van de scheiding. Ook veel gehoord: de vrouw raakte ongepland zwanger, maar de man was nog niet aan vaderschap toe. Hij gaat er dan schoorvoetend in mee, maar blijft de levensstijl van een vrijgezel aanhouden, en dat nekt de relatie.

Brigit heeft juist de indruk dat bijna altijd beide partijen evenveel verantwoordelijk zijn. Vrouwen gaan net zo goed vreemd als mannen, om maar wat te noemen. Eén vrouw werd zelfs tijdens haar zwangerschap hopeloos verliefd op een ander. Het viel haar vooral op hoe vaak een relatie niet bestand bleek tegen de vermoeienissen en verantwoordelijkheden van het prille ouderschap. Ze schat dat de helft van de exen die ze sprak uit elkaar ging toen de kinderen kleuters waren.

Een ander scheidingsverhaal dat ze verrassend vaak tegenkwam, was dat van de vrouw die carrière maakt, terwijl haar man niet zo nodig maatschappelijk hoeft te klimmen. Wat telkens gebeurde was dat zij hem steeds minder aantrekkelijk begon te vinden. Dat het nooit andersom was – man die vrouw niet meer sexy vond omdat ze weinig ambitie bleek te hebben – lijkt een duidelijk teken dat de vrouwenemancipatie nog niet is voltooid.

Ontrouw

Opmerkelijk waren de exen die allebei een totaal ander verhaal vertelden. De man die voorzichtigjes zei dat hij zijn vrouw een keertje ontrouw was geweest, terwijl de vrouw vertelde dat hij jarenlang een verhouding met iemand anders had gehad. Of de ene ex beschouwde de romance als een grote liefde, terwijl het voor de andere ex niet zo veel om het lijf had gehad. Grappig en pijnlijk tegelijk...

In het begin waren we bang dat het saai zou worden, omdat we alleen exen die min of meer vriendschappelijk met elkaar omgingen bereid vonden om hun verhaal te doen. Mensen die niet samen door één deur kunnen, willen ook niet samen in de krant. Maar lezers bleken deze verhalen over goede ‘nahuwelijken’ juist te waarderen. Zo werd de serie, zoals een collega het noemde, per ongeluk een ‘feelgoodrubriek’. En al ontbraken dan de vechtscheidingen, zoetsappig werd het niet; er is méér dan genoeg voorbij gekomen aan drama en ellende, overspel, ruzies en depressies.

Het was vaak niet makkelijk te ontrafelen wat nu echt het breekpunt was. Uit elkaar gegroeid, hoorden we heel vaak. Maar waarom groei je uit elkaar? We konden weleens ongeduldig worden als het antwoord op die vraag vaag bleef. Soms kwam er veel emotie boven, vloeiden er hete tranen tijdens het interview. Soms waren we ook ontroerd. Het is mooi dat mensen na zoveel ruzie of verwijdering toch hun best doen goed met elkaar om te gaan. Omwille van de kinderen, maar ook omwille van de liefde die ze ooit hebben gevoeld voor elkaar. Ondanks alles bleven onze ex-genoten bij elkaar betrokken. Zoals filmmaker Pim de la Parra, die over zijn ex-vrouw Djoeke Veninga, de programmamaakster, zegt: „Eigenlijk ben ik nog steeds met haar, omdat ik nog steeds van haar hou.”