Stilistische knipoog van La Roux naar jarentachtigdisco

Vijf jaar zijn een eeuwigheid in de popcultuur. Zo lang duurde het voor de Engelse zangeres Elly Jackson alias La Roux met een opvolger kwam van haar Grammy-winnende debuutalbum uit 2009. De opvolger, Trouble In Paradise, is minstens zo goed, maar de titel kreeg een wrange lading toen de zangeres op haar 26ste „te oud” werd bevonden voor BBC-popradio.

Haar muziek, die in 2009 nog aansluiting vond bij dubstep en electropop, onderging een drastische gedaanteverwisseling. Elly Jackson liet haar liefde voor ouderwetse disco prevaleren. Haar schelle falset wisselde ze voor een normalere zangstem in de nieuwe songs. Wat bleef is haar androgyne verschijning, deels roodharige Annie Lennox, deels David Bowie in zijn Thin White Duke-periode.

Haar stijve danspassen en de ietwat voorgekookte show horen bij de stilistische knipoog naar de jaren tachtig. De disco van Chic en Giorgio Moroder figureert prominent in haar muziek, met pulserende bassen en vreugdevolle tempoversnellingen. In Paradiso werd vrijuit gedanst op nummers als Kiss and Not Tell en Sexotheque, over bedrog in de liefde en het zoeken naar seksuele identiteit. La Roux heeft meer diepgang dan de doorsnee dansact, maar helemaal los ging het niet.