In Los Angeles draagt de vrouw oorwarmers – tegen de (zeldzame) regen

R oze oorwarmers draagt de vrouw. In Venice, Californië, zijn er weinig kledingstukken die verbazen. De hippies, hipsters en Hollywood-types dragen de gekste kleuren, schoenen, combinaties en haarstijlen. Ik zie op de fietsstrook aan het strand vaak een oudere man in een oude bontjas op een skateboard voorbijkomen. Op zijn hoofd, genesteld in zijn opgestoken dreadlocks, een poes.

Maar oorwarmers?

„Het regent”, verklaart de vrouw wanneer ze mij bij de bagelshop ziet staren naar het pluizige gevaarte dat zij over de capuchon van haar regenjas draagt.

Het is ook in het zuiden van Californië bijna winter. In de meeste delen van de VS betekent dat sneeuw, hagel, ijzel, slagregens: Amerika is eraan gewend, men leeft ermee. Zo niet in Los Angeles. In krap twee jaar heb ik nog geen serieuze regen mogen meemaken. Een noodtoestand: in 80 procent van Californië is de droogte ‘extreem’ of zelfs ‘uitzonderlijk’, terwijl in januari 28 procent ‘extreem’ was.

De droogte die de landbouw teistert, het landschap vaal bruin kleurt en de drinkwatervoorziening bedreigt, heeft ons ook verwend. Buiten eten en sporten kan bijna altijd. De cabrio lijkt gemaakt voor de heuvels van Hollywood. Ik heb geen paraplu. Tot voor kort had ik geen idee waar mijn regenjack lag.

Grote opwinding toen het vorige week een paar dagen regende. Auto’s reden stapvoets. Straten werden beekjes met traag stromend bruin water; aan goede drainage is doorgaans geen behoefte. De temperatuur daalde tot twaalf graden. Jacks, mutsen en laarzen uit de kast.

Neerslag en iets frissere temperaturen zijn zo zeldzaam dat de LA Times dagenlang uitvoerig schreef over het weer, dat in Nederland gewoon een druilerige oktoberdag zou heten. Buien en regenval zijn hier meteen een ‘storm’: „De storm was niet zo sterk dat de heuvels te veel water moesten verwerken.”

Op sommige plekken in Californië viel bijna een decimeter: meer dan de totale neerslag in 2013. Angst voor aardverschuivingen en modderstromen was reëel. De grond is zo droog dat het water nauwelijks kan worden opgenomen, zeker in de streken waar bosbranden de berggebieden rond de stad hebben kaalgeslagen.

Maar de regen werd in de eerste plaats verwelkomd als een langverwachte gast. In de bergen, waar ik op een natte zondag hardliep, klonk in de valleien ongelovig gejuich van onzichtbare wandelaars en sporters toen er hoosbuien losbarstten en het verharde stof opeens glibberige klei bleek te zijn.

O verigens is de droogte verre van voorbij. De drinkwaterreservoirs zijn nog altijd bijna leeg. Het grondwaterpeil is te laag. Rivieren en beken staan droog, met cactussen in de beddingen. De waterprijzen stijgen en steeds meer Californiërs vervangen hun gazonnen door rotstuinen. In LA krijgen zij een complimenteus blauw bordje in de tuin. „You are awesome”, staat erop: je bent geweldig omdat je geen water meer verbruikt.

„Het was een prima begin van het regenseizoen”, zei klimatoloog Kathy Noxsie. „We hopen op meer stormen.” Misschien moet ik ook aan de oorwarmers.