Ingesneeuwd na een wilde nacht

Met zijn debuutfilm treedt Max Nichols (1973) in de voetsporen van zijn vader, de onlangs overleden regisseur Mike Nichols, die in films als The Graduate en Closer graag speelde met seksuele mores en verwarring. Die verwarring ervaren ook de twintigers Megan en Alec in Two Night Stand van zoon Max Nichols. Maar binnen behoorlijk voorspelbare kaders is de film ook innemend en charmant.

Na een seksnachtje blijkt het tweetal ingesneeuwd te zitten in het appartement van Alec, die eigenlijk best een gentleman is. Of is hij gewoon helemaal hoteldebotel van het feit dat een leuk meisje als Megan zomaar ongecompliceerde seks met hem wilde hebben? Maar waarom wil ze dan niet nog een keer, en verandert ze de volgende ochtend in een preutse stressneuroot?

Ze tobben en kibbelen wat af, als in de eerste de beste screwball comedy, maar omdat er al geneukt is, is de spanning eraf en duurt het heel lang voordat woorden en blikken weer kunnen flirten.

Er zitten dus wat weeffoutjes in het materiaal, die gecompenseerd worden door de chemie tussen beide hoofdrolspelers Miles Teller (Whiplash) en Analeigh Tipton. Maar Two Night Stand is vooral een aardige variant op het soms een beetje navelstaarderige gestuntel van de generatie van successerie Girls en van ‘normcore’ (op een coole manier ‘normaal’ zijn). Dat maakt verliefd worden tot iets wat zomaar kan gebeuren.