Heeft Clooney het nog weleens over Darfur?

Hoe lang duurt het nog voor we ons de kalief hebben tegengegeten? Het is een natuurwet – er doet zich een opzienbarende, al dan niet bloedige maar in elk geval sexy nieuwsontwikkeling voor. We kunnen er geen genoeg van krijgen. Kranten- en tv-redacties krijgen van hun hoofdredacteuren opdracht alles uit de kast te halen. We twitteren en Facebooken onze vingers blauw. In het geval van een natuurramp in combinatie met televisiegenieke slachtoffers (ja dat is altijd weer een pijnlijke constatering als krantenjournalist: wil een ramp een echte ramp worden is de tv nodig) worden BN’ers ingezet om geld binnen te sleuren.

Maar alles gaat op den duur vervelen. Bleh. En dan verdwijnt het onderwerp uit het nieuws, of de crisis nu is opgelost of niet. Hoe erg hij is of niet. Hoeveel doden er ook nog steeds vallen. Mijn punt vandaag is: Darfur.

Darfur? Ik help je even herinneren: 2003. Stammen kwamen in opstand tegen het Soedanese regeringsleger dat keihard terugsloeg met de hulp van de griezelige Janjaweed-militie. Honderdduizenden doden (op 8 miljoen inwoners), ontheemden, hongersnood, noem maar op. Met name Amerikaanse organisaties en politici deden hun best voor Darfur. Die moesten hoe dan ook niets hebben van de fundamentalistische regering in Khartoum, ook al waren de slachtoffers óók moslims. Ook filmsterren doken erop. Darfur was George Clooneys beat, en ook die van Mia Farrow (voor de jonge lezers: ster in Rosemary’s Baby). Maar hier leefde Darfur ook behoorlijk.

Ik kwam Darfur twee weken geleden tegen in New York. Daar stond voor het gebouw van de Verenigde Naties een heel klein groepje mensen te protesteren tegen het gebrek aan internationale bescherming van de burgers in Darfur. Want ook al hebben Oekraïne en Syrië en Irak en een hoop andere conflicten Darfur ingehaald, het conflict daar woedt onverminderd voort. Dit jaar zijn er volgens de VN 430.000 ontheemden bij gekomen, bovenop de 2 miljoen langetermijn-ontheemden.

Vijf weken geleden werd gemeld dat Soedanese regeringsmilitairen in een Darfurs stadje 200 vrouwen en meisjes hadden verkracht. De vredesmacht van de VN en de Afrikaanse Unie gingen op onderzoek uit en kwamen tot de slotsom: niets aan de hand. De mensen hadden verklaard dat ze „vreedzaam samenleefden” met de militaire autoriteiten. Later bleek dat het onderzoek was uitgevoerd in de directe aanwezigheid van regeringstroepen. Jaja.

De Soedanese president Omar al-Bashir heeft inmiddels de terugtrekking van de vredesmacht geëist. Maakt niet zoveel uit, zou ik zeggen, zie boven. Bashir wordt sinds 2008 door het Strafhof gezocht op beschuldiging van genocide in Darfur. Ook zo’n machteloze zaak van het Strafhof. Anderhalve maand geleden bracht de Soedanese president nog een zorgeloos bezoek aan zijn collega Abdel-Fattah al-Sisi in Kairo. Om de onderlinge banden aan te halen.

Hoort u George Clooney nog weleens over Darfur?