De refo-vakbond is niet bóós op Jetta Klijnsma - maar wel een beetje teleurgesteld

Foto NRC

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: De presentatie van de Nota Arbeidsvoorwaardenbeleid 2015 door de reformatorische vakbond RMU - in Nieuwspoort.

Wie: RMU-voorzitter Peter Schalk, directeur-generaal van het ministerie van SZW Marcelis Boereboom en dertig geïnteresseerde vakbondsleden.

Peter Schalk, directeur van de Reformatorische Maatschappelijke Unie, kiest zijn woorden zorgvuldig. Een voorkomende glimlach hier, een eufemisme daar. Als een vader die zijn snikkende kinderen uitlegt dat de hond niet is afgemaakt, maar ingeslapen.

Schalk is ook niet bóós omdat staatssecretaris Jetta Klijnsma, van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, zijn Arbeidsvoorwaardennota op het laatste moment toch niet in ontvangst kon nemen – spoeddebat - maar wel een beetje teleurgesteld.

Advies van de refo-vakbond

Marcelis Boereboom, directeur-generaal van het ministerie van SZW, kon wel tijd vrijmaken. Met ernstig gezicht luistert hij naar de adviezen van de reformatorische vakbond.

‘Veranderen & Verbinden’, staat in grote letters op het scherm achter Schalk. “Het is zo fijn dat u er wél bent, meneer Boereboom. We begrijpen best dat de staatssecretaris moest afzeggen, hoor. Die heeft het natuurlijk razend druk, snappen wij ook wel.” Boereboom lacht verontschuldigend.

Het gaat om naastenliefde

Wat er in zijn Bijbelse nota staat?

Schalk: “Er zou wel wat meer aandacht voor het gezin mogen komen. De overheid is vooral bezig iedereen fulltime aan het werk te krijgen. Maar dat is niet óns idee van de participatiesamenleving.” Daar zijn de dames – sjaaltje, rok over de knie – het roerend mee eens. De heren – ruitjesoverhemden – knikken al even enthousiast.

“Wij hebben een Bijbelse opdracht gekregen. Het gaat om naastenliefde. Zorgen voor elkaar.” Dus: er moeten vooral niet meer moeders aan het werk. Slecht arbeidsparticipatieplan van de overheid.

“De ouderschapsverlofregels zouden kunnen worden aangepast. Ook voor vaders. Die krijgen nu maar twee dagen onbetaald kraamverlof.”

Ook moet de inkomstenbelasting omlaag, zegt Schalk. Of nou ja, moet. Hij zou het een goed idee vinden. Het RMU heeft een looneis, gaat hij verder. Pardon, loonwéns. “Laten we de lastendruk op arbeid verlagen, en meer belasting vragen voor vermogen en consumptie.”

En om de bijbel

Boereboom neemt ook de microfoon nog even ter hand. En ontvangt dan de nota van Schalk. Maar dan moet de directeur-generaal er toch echt vandoor. “Wacht!”, roept Schalk opeens.

Geen voorzichtige woorden meer, geen bescheiden handgebaren.

Wel een zwart pakje. “Deze is voor u.” Boereboom houdt even later een zwaar boek in zijn handen. Schalk neemt het over, bladert erdoorheen. “Dit is de Rembrandtbijbel.” “Mooi”, zegt Boereboom. Alleen kan hij deze niet aannemen. Helaas. Ambtenaren mogen nu eenmaal geen cadeaus aannemen die meer dan vijftig euro hebben gekost. Afspraak is afspraak. Schalk knikt. Begripvol. En een beetje teleurgesteld.

Boereboom, gauw: “Weet u wat, ik doe deze gewoon cadeau aan Jetta. En dan vraag ik ‘m weer terug. Zo heb ik hem eigenlijk van haar gekregen, snapt u?” Schalks ogen lichten op. “Laat u mij weten of het gelukt is? Stuur ik later ook Jetta nog een bijbel.”