Nieuwe muziekheld Benjamin Clementine is een kwetsbare poseur

Met zijn te korte broekspijpen, de blote voeten op de pedalen, het lange lijf op een barkruk aan de vleugel, het jasje dat zijn naakte borst bedekt en zijn als een kaarsvlam opstaande afrohaar is Benjamin Clementine een zonderlinge popclochard. De in Ghana geboren Clementine (26) is, sinds zijn debuut in de BBC-show Later… with Jools Holland, een nieuwe muziekheld die zich kwetsbaar durft op te stellen. Zeker als hij zijn publiek gewag maakt van zijn povere zwerfbestaan in Parijs, middels het van eenzaamheid doordrenkte lied Cornerstone. Maar tegelijk is hij ook een poseur die met een spottende blik zijn poëtische en politiek getinte observaties spuwt.

Vanaf de allereerste noot van zijn ode aan de Londense wijk waar hij opgroeide, Edmonton, dwong de zanger in zijn Rotterdamse soloconcert stilte en respect af. De rechterhand als een metronoom, terwijl de linker in arpeggio’s begeleidde op de piano. Hartstochtelijk en theatraal sprak de spinto-tenor emoties aan in de structuurloze, maar mooie liedjes van nog slechts twee EP’s – een album is in aantocht.

Het met vuur geladen geluid van zangeres Nina Simone komt dichtbij zijn stem: dan weer een plechtige dictie, dan uithalen met noten die nagonzen. Bezeten leek hij soms, om dan plots weer met engelachtige falset de hoogte in te zingen. En net als Nina was zijn pianospel rijk aan klassieke invloeden. Tot hij ineens de pianoklep sloot en afdroop. Maar de tijd bleek nog niet om. Een wonderlijk bewerkte versie van Nina’s Ain’t Got No/ I Got Life bracht de vervoering terug.