Een gewone vrouw

Schrijfster Pia de Jong verhuisde met haar gezin van Amsterdam naar Princeton, in de Verenigde Staten. Ze schrijft over wat haar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

Tieners waren we, broeierige tieners, en zij was ons idool. Ze stond op de cover van Vogue, ze liep naakt over een tropisch strand, en niets kwam tussen haar en haar designerjeans.

Nu zitten we aan ronde tafels in een enorme balzaal van het lokale Hyatt-hotel. Zo’n vijfhonderd vrouwen van middelbare leeftijd plus een enkele verdwaalde man. Op tafel puddinkjes met plastic lepeltjes en koffie uit kartonnen bekers. De chagrijnige obers keuren ons geen blik waardig. Het is donderdagavond, zeven uur. De vrouwen aan mijn tafel komen rechtstreeks uit hun werk. Het tl-licht kleurt onze gezichten grauw.

Onder enthousiast applaus komt Brooke Shields het toneel op. Iedereen buigt naar voren, uiterst benieuwd naar wat ze draagt. „Oh”, zegt de blonde vrouw naast me teleurgesteld en zakt weer terug. De hoog gesloten zwarte bloes, kaki rok en bruine laarzen zijn niet erg Hollywood. Als ze zit, bedekt ze kuis het kleine stukje blote knie.

Wat was ze mooi. Die dikke wenkbrauwen boven donkere ogen in een perfect symmetrisch gezicht. Dat benen zo lang konden zijn, een lichaam zo rank. En dan dat zijdeachtige haar. Ik groeide met haar op. En zo te zien was ik niet de enige.

Brooke Shields was vanaf haar babytijd publiek bezit, toen ze Ivory-zeep aanprees. Iedereen wilde een stukje van haar magie. Toen ze tien was maakte Richard Prince een foto van haar in een badkuip, geheel en al naakt. Zwaar opgemaakt blikt ze zwoel de camera in. De foto riep direct controverse op, werd verboden én geroemd.

De naam van fotograaf Prince was in ieder geval in een klap gevestigd. Net zo was Calvin Klein in één keer een gewild ontwerper toen hij haar in een spijkerbroek hees en daar de suggestieve tekst bijzette „Wil je weten wat er tussen mij en mijn Calvins komt? Niets.”

Shields en seksualiteit zijn via een onontwarbare knoop met elkaar verbonden. Ze is preuts, maar werd altijd in sensuele rollen geplaatst. In haar eerste speelfilm, Pretty Baby van Louis Malle, speelt ze een kindhoertje in een bordeel in New Orleans. De film was 18+ omdat er naaktscènes inzaten van de twaalfjarige Shields. In Blue Lagoon, een draak van een film gesitueerd op een ogenschijnlijk idyllisch eiland, ontdekt ze, gekleed in enkel een lendenlapje, lust en liefde, en eindigt zelfs als een tienermoeder.

Met de rest van de wereld leefde ik mee toen ze op verkeerde mannen viel, zoals de tennisser Andre Agassi, en volgde met lede ogen haar vriendschap met mediafiguren als Michael Jackson en John F. Kennedy Jr. Ik was diep onder de indruk dat ze de tijd vond om naast al haar films en tv-werk af te studeren aan de universiteit van Princeton in de Franse letterkunde.

Maar dat was toen. Voor me nu zit een gelukkig getrouwde moeder van twee dochters. Goed, er ging een eerder huwelijk aan vooraf, vruchtbaarheidsbehandelingen en een postnatale depressie. Alles breed uitgemeten in de media. Nu promoot ze haar boek over de ingewikkelde relatie met haar moeder, een zware alcoholist die tevens haar manager was.

De vrouw naast me eet alsnog haar toetje op en kijkt op haar horloge. Mensen lopen langzaam weg. Men had duidelijk meer Hollywoodglamour willen zien vanavond. Maar de grootste magie ontging het publiek. Na een leven waar de hele wereld zich mee bemoeid had, na de eindeloze reeks advertenties, fotoreportages, speelfilms en televisieseries, verliet een gewone vrouw het podium.