24 uurseconomie? Laat me niet lachen

In het weekend staat de wereld grotendeels stil. Zelfs geld dat je overmaakt via internet komt pas maandag aan. Onbegrijpelijk dat we niet meegaan met de tijd, meent Chiem Balduk.

Illustratie Tjarko van der Pol

Vrijdagmiddag, half twee. Sms’je van een vriend. Of ik mee wil naar een concert van Jett Rebel. Er zijn nog enkele kaartjes. Ik twijfel geen moment en maak direct een paar tientjes over naar zijn rekening. Anders vergeet ik het toch weer te geven en zo heeft hij geen lege portemonnee aan het begin van het weekend.

Dat bleek een misvatting. Wie denkt dat in een gedigitaliseerde 24-uurseconomie een financiële transactie in een enkele seconde voltooid is, heeft het mis. Het duurt minimaal één werkdag voordat het geld van de ene bank naar de andere bank is gebracht. Wie niet voor de middag geld overboekt, moet tot zeker de volgende dag wachten. Bankiers hebben kennelijk rond het middaguur al de vrijmibo, dus die vriend van me kreeg zijn geld pas maandag.

Ik heb er volkomen geen begrip voor waarom dit zo traag gaat. Alsof een bankmedewerker van ABN Amro met een cheque op de fiets naar de Rabobank gaat om daar het geld te storten waarna vervolgens een fax gestuurd moet worden naar de administratie om de transactie te bevestigen. In een gedigitaliseerde wereld zou zoiets toch met een klik gepiept moeten zijn?

Van wie is het geld in het weekend?

Natuurlijk heb ik, als kind van de Digitale Revolutie, mijn beklag hierover gedaan bij de webcare van de betreffende banken op Twitter. Een zekere ‘Michiel’ van de ABN vertelt me dat het in verband met wetgeving niet mogelijk is om transacties buiten kantooruren en in het weekend te voltooien. ‘Ron’ voegt daaraan toe dat geen enkele partij rente ontvangt over geld dat onderweg is. Het geld is namelijk van niemand. Die dertig euro voor het concertticketje bevindt zich een weekend lang in niemandsland.

In het weekend staat de wereld grotendeels stil. Het konvooi met wrakstukken van de MH17 stond afgelopen zondag stil in Duitsland, tweette NOS-correspondent Wouter Meijer, ‘omdat het zondag is’. Diezelfde dag was troonopvolgster Amalia jarig maar de vlaggen gingen echter pas maandag uit, want zondag is een rustdag. In een geseculariseerde samenleving is het zonde om de zondag zo zinloos te laten zijn.

Deze voorbeelden laten perfect zien dat de 24-uursmaatschappij een farce is. Zolang er gewerkt wordt in ‘kantooruren’ leven wij in een 9-tot-5-maatschappij. Echter, de tijd heeft die samenlevingsvorm al lang en breed ingehaald. Het is dus tijd voor een grote verandering in ons denken en werken.

Want waarom zijn zaterdag en zondag weekenddagen? Waarom werkt al het administratief personeel van 9 tot 5 en niet van 12 tot 9 of 5 tot 1? Waarom verschijnt deze krant niet op zondag en waarom zijn winkels juist open op de momenten dat wij werken? De gehele maatschappij kan zoveel praktischer en economischer worden ingericht als we de tijd optimaal zouden gebruiken.

Neem het internet. Op de website van Reformatorisch Dagblad na – want die is op zondag gesloten – kun je alles 24 uur per dag, zeven dagen per week online ondernemen. Vakantie boeken? Nog snel een kerstcadeau bestellen? Geen probleem, het kan altijd. Het thuis laten bezorgen is echter weer een probleem, want de meeste opdrachten worden op werkdagen verwerkt. Dat moet toch sneller kunnen!

Stel je voor hoeveel files en overvolle treinen voorkomen kunnen worden als we collectief alle 24 uur van een dag even goed gebruiken. In een 24-uurseconomie bestaan geen kantooruren, of je moet van middernacht tot middernacht ‘kantooruren’ noemen. Stel je voor hoeveel ruimte aan kantoren bespaard kan worden als dezelfde ruimtes zowel overdag als ’s nachts bestierd worden. Denk vooral ook aan mijn vriend, die niet drie dagen hoeft te wachten tot hij eindelijk die drie tientjes binnen heeft.

Wat houdt ons tegen? Om alle financiële problemen te boven te komen, moeten wij ons aanpassen aan de tijd, in plaats van de klok aan te passen aan ons. Alleen zo kunnen we een vastgeroeste economie weer dynamisch maken.