Weegschaal

Ireen Wüst schaatste in een persoonlijk duel met landgenoot Marrit Leenstra driehonderdste sneller op de 1.500 meter. Het moest uit haar tenen komen. „Fijn als je aan de goede kant van de streep staat”, vertelde Wüst na afloop.

Afgelopen weekend werd de wereldbekerwedstrijd verreden in Berlijn. Wüst koos de van historie zwangere stad als decor om zich na afloop van de schaatswedstrijd uit te laten over sport en politiek.

Wüst had al vernomen dat trainer Jan van Veen vrijdag had gezegd niet naar het EK in Rusland af te reizen. Marrit Leenstra zei: „Ik vind het moeilijk. Rusland is niet het meest sympathieke land en heeft niet de meest sympathieke president.”

Er werd ook een mening verwacht van ‘de koningin van Sotsji’. Wüst begreep het. Zoals ze zich ook vast weer even herinnerde hoe Poetin haar bij een bezoek aan het Hollandse Huis in Sotsji feliciteerde met een onverwachte en onhandige omhelzing.

In een paar minuten durend interview toonde Wüst langs de ijsbaan van Berlijn haar twijfel. De mening van de niets ontziende topsporter nam het op tegen Ireen Wüst die de vliegtuigramp in Oekraïne nog vers in het geheugen had zitten.

Ze kwam er niet uit.

De weegschaal van Wüst stond geen seconde stil. „Het is een lastige kwestie. Mijn gevoel heeft er moeite mee om te gaan, maar mijn sporthart kan er niks aan doen dat het EK in Rusland wordt gehouden.”

De houding van Wüst cum suis is anders dan die van Sven Kramer voor de Spelen van Sotsji. Hij vertelde destijds dat hij naar de Spelen kwam om te schaatsen en niet om actie te voeren, al voegde hij er wel aan toe niet content te zijn met de politieke situatie in Rusland.

Een boycot van het EK schaatsen in Rusland zou sporten in het buitenland in een nieuw perspectief plaatsen. Waar ligt de ethische grens voor de Nederlandse topsporter? Doe je als voetballer mee aan een discutabel en corrupt georganiseerd WK? Wil je naar Amerika als de politie daar op straat zo snel en dodelijk met scherp schiet en vrijuit gaat?

Twijfel is het beste antwoord op dergelijke vragen.

Twijfel scherpt de geest.

Gisteren hoorde ik Camiel Eurlings zelfverzekerd spreken. Als enig Nederlands lid was hij in Monaco om zijn IOC („een echte wereldbeweging”) van binnenuit te veranderen.

Over besmette landen waar de Spelen worden gehouden, zei hij: „We gaan de mensenrechten nog veel steviger neerzetten en ook de rechten van homoseksuelen gaan we heel streng neerschrijven.”

Neerzetten en neerschrijven.

Ach, de bedoelingen van Eurlings leken niet slecht. En toch had ik meer vertrouwen in de twijfelende sporter dan de vastberaden bestuurder.