Column

De innerlijke draak gromde al zijn lef kapot

Kamal woont nabij De Dam in Amsterdam. Hij moet door een winkel om thuis te komen. Ik klim achter hem aan, vijf trappen omhoog. Op de gang staan herenschoenen en een paar Homer Simpson-sloffen. Zijn woonkamer kijkt uit op de in kerstversiering gehulde Peek & Cloppenburg. Wie Kamal naakt wil zien, moet daar op de bovenste verdieping gaan shoppen. Niet doordeweeks, want dan is hij in het buitenland voor zijn stage bij een consultancybedrijf. Kamal is 23, afgestudeerd econoom, een succesvolle jongen.

Maar hij benaderde mij nu juist om een onzekerheid te delen. De verleidingskunst van mannen stond de afgelopen weken in de aandacht. Versiercoach Julien Blanc werd verketterd, daarna Thierry Baudet. Kamal wil zijn ervaring delen. Hij volgde geen cursus, maar keek wel op YouTube. Verlegen was hij niet, maar het lukte hem niet om een ‘romantische vibe’ uit te stralen. „Mijn ware ik raakte verborgen achter een ruis van nervositeit.”

Hoe dat kwam? Verschillende redenen. Kamal noemt de verbeelding van romantiek in Disneyfilms: de vrouw zit in een toren, bewaakt door een draak. De man moet voor haar vechten en wanneer hij de vijand heeft verslagen, moeten ze allebei gewoon voor de liefde openstaan; dan zou het ineens vanzelf gaan en leven ze lang en gelukkig. De vrouw staat, kortom, hoger dan de man en wordt aanbeden. Ze heeft geen actieve (seksuele) verlangens en is onbereikbaar tot hij zijn diensten heeft bewezen.

„Bijna een jaar was ik er echt actief mee. ‘Day game’ noem je dat. Een aantal uur per week ging ik de straat op, nam me voor de vrouwen te complimenteren die ik bijzonder vond.” In het begin kon hij urenlang dwalen zonder iets te zeggen. De dialoog vond in zijn hoofd plaats: smoesjes om haar niet aan te spreken. De innerlijke draak gromde al zijn lef kapot: ze heeft haast. Misschien val ik haar lastig. Misschien vindt ze me oppervlakkig.

Kamal wilde erover vertellen omdat hij zich (‘bijna’) niet meer schaamt. Hij ‘temde’ geen vrouwen, zoals Julien Blanc propageert. Hij ging alleen zijn eigen onzekerheden te lijf.

Inmiddels slaat hij de innerlijke draak neer zodra deze begint te morren. Hij heeft er hard voor gewerkt. Net als hij hard werkte om zijn studie af te ronden. Net als hij vol voor zijn stage in Londen gaat. „Ik snap wel dat mensen het raar vinden, omdat het een wat systematische aanpak is van menselijke interactie.”

Er zijn allerlei gebieden waarin de maatschappij je stimuleert om jezelf te ontwikkelen en trainen, maar als het op de liefde aankomt, moet je het – eenmaal voorbij de Disneyleeftijd – helemaal zelf doen. Misschien moet Kamal’s Day game iets worden waar we allemaal aan meedoen. ‘Innerlijke Draken Verslaan’, het zou zomaar een verplicht schoolvak, burgerplicht of nationale feestdag kunnen zijn.