IJzige afstandelijkheid

In Winterreise van Schubert heeft een zanger reden tot theatraal wenen, klagen en sporadisch schreeuwen: de door zijn lief verlaten protagonist dwaalt door een winters landschap, en vindt pas gezelschap bij een eenzame orgeldraaier (de Dood?) Maar tenor Jan van Elsacker, vooral bekend van intieme interpretaties van barokrepertoire, maakt van Winterreise geen romantische kameropera. Hij kiest voor een ijzige vertelling, bijna zonder vibrato, schijnbaar afstandelijk en daardoor des te beklemmender. Elsacker is een in zichzelf pratende doler, die zijn ontboezemingen alleen tot jóú richt. Wonderbaarlijk is de begeleiding van de gerestaureerde pianoforte uit 1830, met liefst vijf pedalen. Het door Tom Beghin fraai bespeelde instrument beschikt over intrigerende special effects, zoals een vrolijk belletje die de koets van Die Post aankondigt, en een sinistere roffel in het orgelspel van Der Leiermann. Een prachtige toevoeging aan de ontelbare bestaande opnames.

Floris Don