Erkenning van staat Palestina is duidelijk signaal aan Israël

Twee jaar geleden nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met een royale meerderheid een resolutie aan waarin de leden de facto Palestina als onafhankelijke staat erkenden. Formeel kreeg Palestina de status van waarnemend niet-lidstaat van de VN, met het recht om als soevereine staat het lidmaatschap aan te vragen. 138 landen stemden voor, 9 tegen, waaronder de Verenigde Staten.

De Europese Unie was verdeeld. Voorbeelden: Tsjechië stemde als enig EU-land tegen; Frankrijk, Italië en Spanje behoorden tot de zestien EU-landen die voorstemden; Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Polen en Nederland onthielden zich. Dat ze niet tegenstemden was zeker in het geval van Duitsland een verrassing.

Onlangs hebben diverse Europese landen of parlementen in die landen de wens uitgesproken Palestina als staat te erkennen. De Zweedse regering is er al toe overgegaan, tot ongenoegen van Israël. Nederland is, net als Duitsland, niet zover, zo liet de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, Koenders (PvdA), weten. In navolging van zijn voorganger Timmermans en in afwijking van de opvatting die de PvdA-fractie er in de Tweede Kamer op nahoudt.

Ondanks de in Europa waarneembare trend tot erkenning van de Palestijnse staat over te gaan, is de EU dus nog altijd verdeeld en dat fnuikt op voorhand de ambitie van de nieuwe buitenlandcoördinator, de Italiaanse Federica Mogherini. Nu de VS er steeds maar niet in slagen het vredesproces voor Israël en de Palestijnen vlot te trekken, zou de EU volgens haar een meer invloedrijke rol moeten gaan spelen. Maar een verdeelde EU is niet de ideale bemiddelaar.

Tegenstanders van de erkenning van Palestina menen dat dit het zogenaamde vredesproces zou bemoeilijken. Dit begint steeds meer op een drogredenering te lijken, nu er van een vredesproces niet of nauwelijks sprake is. Terwijl tegelijkertijd de tweestatenoplossing de enige weg lijkt om uit de impasse te geraken, een opvatting die de VN al sinds 1947 huldigen. Dat vergt meer dan de erkenning van Palestina als autonome staat; het is dan evenzeer nodig dat de Palestijnse beweging Hamas, dominant in Gaza, niet alleen het terrorisme afzweert, maar ook het bestaansrecht van de staat Israël erkent.

Het versnipperde Palestina is in het conflict met Israël steeds de onderliggende partij; de Israëlische krijgsmacht die van tijd tot tijd wordt ingezet om Palestijnse opstanden te beteugelen, is daar een garantie voor. Erkenning door afzonderlijke staten van Palestina geeft dit land een positie die wat minder ongelijkwaardig is en vormt tevens een internationaal signaal aan Israël. Zoals de staat Israël een realiteit is, zo hoort dat ook voor Palestina te gelden.