Schitterend met foute interieurs en foute kleding

In de openingsscène van Potiche (François Ozon, 2010) jogt Catherine Deneuve door een heiig bos. Af en toe stopt ze om de natuur te bewonderen en schrijft ze kitscherige gedichtjes in een schriftje. Dit is haar domein. Eenmaal thuis is ze de trofeevrouw van een chagrijnige fabrieksdirecteur die haar afblaft. Als hij wordt ontvoerd door zijn stakende arbeiders, herstelt ze op diplomatieke wijze de orde. Het grootste deel van het kijkplezier komt door de schitterende vormgeving. De film speelt in de jaren zeventig, dus Ozon kon zich uitleven op foute interieurs en nog foutere kleding.