Neil Young, de aarde & zijn auto’s

Aan de hand van zijn auto’s en honden schreef Neil Young een autobiografie.

Het was even wennen, de ontspannen babbeltoon die Neil Young aansloeg in zijn vorig jaar gepubliceerde autobiografie Waging Heavy Peace. Weinig cerebraal, losjes associatief en soms prettig gestoord – dat waren de belangrijkste kenmerken van het literaire debuut van de nu 69-jarige Canadese rocker. Helemaal in stijl, dus.

Young heeft kennelijk de smaak te pakken want nu al is een vervolg verschenen, Special Deluxe. In die tweede poging pakt de ontregelde toon van de auteur een stuk beter uit. Dat komt omdat Young gekozen heeft voor een concrete, zij het bizarre invalshoek: de auto’s en (iets minder) honden die hij heeft gekend. Een typische Young-combinatie. Aan de hand van de tientallen Amerikaanse auto’s die hij in de loop der jaren heeft verzameld – van de Pontiac lijkwagen waarmee hij in de jaren zestig rondreed in Los Angeles tot zijn recente, milieuvriendelijk omgebouwde Lincoln Continental – beschrijft Young allerlei losse wederwaardigheden uit zijn jeugd in Canada en zijn vier decennia omspannende muzikale loopbaan.

Dat doet hij redelijk vaardig en bij vlagen amusant. Door het prisma van de automobiel – de auto-autobiografie – breekt zijn leven in scherpere kleuren door dan in het eerdere, ongestructureerde boek. Hier en daar duikt een hond op en blaft een partijtje mee. Young, kleurenblind, maakte zelf ontroerend primitieve illustraties van zijn lievelingsauto’s. Portretten van viervoeters ontbreken helaas.

Young is de laatste tijd toch al volop in het nieuws, met een (zwakke) nieuwe cd, maar vooral met ecologische projecten: een energiezuinige auto, een eigen muziekdrager (‘Pono’), protesten tegen mijnbouw en gasboringen in Canada en de VS. En dan ook nog een scheiding en een nieuwe vriendin, actrice Daryl Hannah. Zij duikt achterin het boek op, als medestrijder voor een beter milieu. Het begin van het einde voor Pegi Young, een van de laatste auto’s die aan bod komen, een cadeautje van zijn vrouw, heet wel liefkozend ‘Miss Pegi’.

Special Deluxe zal lezers die een serieuze bijdrage verwachten aan wat ze nu al weten over Young, met analyses of onthullingen, opnieuw teleurstellen. Maar het boek is zeker onderhoudend voor de ware Young-fanaat, die een antenne heeft voor ’s mans bizarre, onderkoelde gevoel voor humor en die geduld kan opbrengen voor zijn sentimentele, prekerige engagement met Moeder Aarde. Als bijdrage aan de kronieken van de popmuziek is dit boek een even komische als eigenzinnige voetnoot.