Designer baby’s

Stel, je ontwerpt zelf mooie dingen en dan krijg je een kind. Wat koop je en wat mijd je als de pest?

Je hoeft geen designfreak of purist te zijn om je te verbazen over de vormgeving van sommige baby- en peuterspullen. Menig wieg, box en wipstoeltje detoneren in hedendaagse interieurs. Alsof design en baby’s niet op dezelfde planeet thuishoren. Een aantal Nederlandse ontwerpers werd, tijdens een geboortegolfje in hun vakgebied, eind vorig jaar verblijd met de komst van hun eerste kind. Hoe zit hun baby- en peuteruitzet eruit? Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk, sinds september vorig jaar de ouders van zoon Puk, bezochten ooit een megastore voor babyspullen: „Dat was een van de ergste uren van mijn leven!”, zegt Joost. „Wat zijn er veel lelijke dingen te koop! Dat kan allemaal zo veel beter.” Hij ergert zich er vooral aan dat zo ongeveer alles voor baby’s voorzien is van een printje. „Alles moet kennelijk heel schattig zijn, terwijl sommige vaders veel liever een soort cowboytje in de wieg willen zien. Ik in elk geval wel.”

Alsof een baby op zich al niet vertederend genoeg is, worden kleertjes, speelgoed en spulletjes bedrukt, beplakt of geborduurd met snoezige plaatjes en vermeend vertederende teksten. Ook Christien Meindertsma is daar niet blij mee. „Zoek maar eens een speen in een effen kleur: niet te vinden! Maar wat erger is: sommige kinderdingen zijn zo liefdeloos in elkaar geflanst! Speelgoed met veel toeters en bellen, een overdaad aan kleuren, nare stoffen en dan dat onnozele grafisch design.” Christien en haar man Taco Reus zien hun zoontje Rufus liever in kleertjes en in een omgeving zonder al die poespas.

Stefan Scholten en Carole Baijings, sinds november 2013 de ouders van zoon Rem, hebben bij de aanschaf van babyspullen vaak gekozen voor „de minst lelijke optie”. „Opvallend is bijvoorbeeld de vormgeving van autozitjes. Die zijn bijna altijd zwart, donkergrijs of bekleed met een akelige stof met een naar dessin. Goede materiaal- en kleuradviezen zouden daar wonderen kunnen doen”, aldus Carole die redelijk tevreden is met een andere aankoop: een wipstoeltje, bekleed met zilvergrijs gaas. „Maar daar zit dan weer zo’n lelijk zwart frame onder.”

De ontwerpers krijgen allemaal enigszins de neiging om zelf voor baby’s en kinderen te gaan ontwerpen. In principe kan elke goede productontwerper iets voor kinderen maken, daar zijn ze het over eens. Je hoeft daarvoor niet per se zelf kinderen te hebben, maar het helpt wel.

Meubels en andere producten voor kinderen moeten in de eerste plaats functioneel zijn. Vaak moeten ze voldoen aan strenge veiligheidseisen, maar dat is geen onneembare barrière. En geen reden om de esthetiek op het tweede plan te zetten.

Kiki en Joost hebben een Stokke Tripp Trapp-kinderstoel in huis, een ontwerp uit 1972, nog steeds een bestseller en veel gekopieerd. „Het is absoluut een heel handig, goed ontworpen ding, helemaal verstelbaar en uiteindelijk ook als gewone stoel te gebruiken. Maar mooi? Nee!”

Ook Scholten en Baijings kozen voor de Tripp Trapp. „Die blijkt ergonomisch heel goed te zijn”, zegt Carole. „Het kind zit daarin helemaal rechtop, wat beter is voor de spijsvertering. Zo voelen ze eerder of ze genoeg hebben gegeten. Het is een goed ontwerp, heel functioneel, maar geen esthetisch hoogtepunt.”

Verder zochten ze de kindermeubels ook in het vintage circuit, zoals de box en een beeldschone wieg van de ontwerpster Nanna Ditzel, waar Rem razendsnel uitgroeide. Bij Meindertsma en haar man staat een splinternieuwe kinderstoel. Traditioneel van vorm en helemaal met de hand gemaakt en beschilderd. „Een cadeau van oma en opa, speciaal voor Rufus gemaakt bij Roosje Hindeloopen.”

Rietveld

Er worden wel beroemde stoelontwerpen op kinderformaat gemaakt, zodat het kroost ook op een echte Alvar Aalto, een Rietveld of een Starck kan plaatsnemen. Maar speciaal voor kinderen ontworpen meubels zijn er in de designwereld niet veel te vinden, het is een niche markt. Piet Hein Eek maakt meubels voor kinderen. Marcel Wanders bedacht voor Moooi een tafeltje met stoeltjes uit zwart piepschuim, maar dat werd onlangs uit de collectie genomen. Onder meer vanwege de prijs. Hella Jongerius ontwierp een kinderschrijftafeltje voor Vitra, dat inmiddels ook uit productie is. De kinderbeker Domoor van Richard Hutten houdt wat dat betreft dapper stand als leuk en betaalbaar design voor kleintjes.

Het Italiaanse Magis is een van de weinige designbedrijven die speciaal voor kinderen ontwerpt. Het grootste deel van de Me Too collectie wordt verkocht via designwinkels. Slechts een paar bestsellers zijn ook bij kinderspeciaalzaken populair. Directeur Eugenio Perazza begon met deze lijn toen hij in 2004 geen fijne tekentafel voor zijn kleindochter kon vinden. Hij werkt samen met een pedagoog en een aantal bekende ontwerpers, sinds kort ook met de Nederlanders Ineke Hans en Floris Hovers.

Ineke Hans heeft in 2001 nog wel even getwijfeld of ze haar eerste ontwerpen voor kinderen wel zou uitbrengen. „Onze zoon was net geboren en het leek me zo rolbevestigend om dat als jonge moeder te doen. Mannen komen daar makkelijker mee weg.”

Floris Hovers was nog geen vader toen hij doorbrak met zijn stalen speelgoedauto’s, de Archetoys. „Ik ben een speelgoedfreak en -verzamelaar. Maar de Flessenboot is wel ontstaan na de geboorte van ons eerste kind.” Floris is net begonnen met het ontwerp van kindermeubels voor een Italiaanse fabrikant. „Een kinderstoel en een meegroeibed. Ga er maar aan staan, het is zeker niet eenvoudig daar iets nieuws voor te bedenken. Bovendien heb je met uitgebreide regelgeving te maken wat betreft veiligheid.”

Design van een behoorlijk niveau is doorgaans niet goedkoop. Jonge ouders hebben misschien wel de smaak, maar vaak niet het budget dat daarbij hoort. Bovendien gaat een babyuitzet maar kort mee. Er wordt veel geleend, cadeau gedaan en tweedehands gekocht.

De drie designersbaby’s worden alle drie vervoerd in een Bugaboo-kinderwagen, twee daarvan tweedehands. De ouders zijn het er unaniem over eens dat het een goed ontwerp is. Maar het kan mooier. Binnenkort gaan Scholten en Baijings daar iets aan doen – het merk heeft hen benaderd. Ook Anne-Claire Petit, bekend van haar collectie gehaakte objecten en speelgoed, stond onlangs bij het ontwerpersduo op de stoep om over een eventuele samenwerking te praten. Wie weet, heeft het geboortegolfje onder ontwerpers positieve gevolgen voor de babyuitzet van de toekomst. Maar of Rem Scholten nog wordt rondgereden in een creatie van zijn ouders? Dikke kans dat hij tegen die tijd al op de fiets naar school gaat.