Volwassenheid wordt nog even uitgesteld

In de derde Mees Kees-film heeft de gevreesde directrice Dreus een toneelstuk geschreven dat moet worden opgevoerd door de klas van meester Kees. Hartstikke leuk, ware het niet dat Dreus haar oubollige ‘Boeren, Burgers & Buitenlui’ in rijmende oud-Nederlandse verzen schreef. Bovendien moet iedereen ook nog eens verschrikkelijke kleren aantrekken: een blauwe boerenkiel of een Zeeuws kostuum. Het idee om de kinderen in het tehuis waar ze repeteren een bejaarde evenknie te geven die op hen lijkt, pakt sterk én stiekem educatief uit: oude mensen zijn heus niet eng.

Mees Kees op de planken gaat over de angst voor verandering, de middelbare schooltijd zit eraan te komen – iets wat Tobias nog even uit wil stellen. Dus verprutst hij expres zijn Cito-toets, zodat hij nog langer bij Mees Kees kan blijven.

De filmmakers hebben er in dit deel voor gekozen de rol van Sanne Wallis de Vries stevig uit te breiden, een begrijpelijke keuze die goed uitpakt. Haar optreden als ouderwets autoritaire directrice is amusant en lijkt deels geïmproviseerd. Vooral de scène waarin zijzelf haar toneelstuk in haar eentje opvoert, is een sterke komische act. De hele film wordt er wat lichtvoetiger van: zelfs met de depressieve moeder van Tobias gaat het veel beter.