Recensies Gooische Vrouwen 2: ode aan vriendschap, maar niet meer

Gooische Vrouwen 2 heeft nu alweer een record verbroken, maar of we de film ook moeten gaan zien? Daar zijn de recensenten het niet over eens.

Lies Visschedijk, Linda de Mol, Susan Visser en Tjitske Reidinga op de premiere van Gooische Vrouwen 2. Foto ANP / Kippa Levin den Boer

Op één punt zijn eigenlijk alle recensenten het eens: dát er een vervolg kwam op de hitfilm Gooische Vrouwen, is logisch. Meer dan twee miljoen bioscoopbezoekers laat je niet in de kou staan. Menigeen zal zich dan ook verheugd hebben op Gooische Vrouwen 2. Afgelopen week brak de film onder regie van Will Koopman al een record: dat van de grootste bioscooprelease ooit. In maar liefst 152 zalen is de film vanaf vandaag te zien, maar als we de recensies moeten geloven, is het de vraag of we er ook echt naartoe moeten.

NRC Handelsblad: ★☆☆☆☆

Recensente Dana Linssen is heel duidelijk over wat ze van de creatie van Linda de Mol vindt: helemaal niks. Ze hekelt de harde grappen en vindt de film zelfs een tikje racistisch. Claire, één van de Gooische Vrouwen, heeft namelijk een nieuwe Afrikaanse lover. Rechtstreeks uit Burkina Faso. Hij eet met zijn handen, spuugt op het voorhoofd van de bruid op een bruiloft “om het boze oog tegen te gaan” en verbrandt de rouwkrans op een begrafenis. Dat gaat te ver, aldus Linssen.

Gooische vrouwen 2 springt slordig om met zaken die aan seksisme en racisme grenzen. Omdat de film zich als familiekomedie afficheert, is die grens nog diffuser. Er is voor elke grap een tijd en een plaats, ook voor de meest foute, harde en cynische. Al moet je de afgelopen maanden wel echt onder een steen hebben gelegen om je niet te realiseren dat dit niet de tijd is voor racistische grappen over rare Afrikanen.

De film is daarnaast teveel “over the top”:

Maar bestaat er wel zoiets als een superlatief van ‘over the top’? En wat levert dat op? Is dat niet net zoiets als binnenkomen op een feestje waar iedereen ladderzat de polonaise danst en grappen worden gemaakt die eigenlijk maar beter door niemand gehoord kunnen worden?

Nu.nl: ★★☆☆☆

Nu.nl is onverbiddelijk en schrijft, bij monde van recensent André Nientied, dat het lang heeft geduurd voor er een vervolg op Gooische Vrouwen kwam - en dat die tijd helaas niet in het schrijven van een origineel script is gaan zitten. Het begin is nog wel verrassend, erkent nu.nl evenals de Volkskrant. De film is opgezet als raamvertelling en begint in de toekomst. Cheryl, Claire, Anouk en Roelien zijn belegen vrouwen geworden die vanuit een zorginstelling terugblikken op hun leven. Helaas is de spanning vanaf dan ver te zoeken:

Vrijwel elk probleem in Gooische Vrouwen 2 wordt al in de volgende scène opgelost. Het verhaal kabbelt daarom door zonder echte spanningsboog. Er staat nooit veel op het spel, al zit er dan one wedding and one funeral in. Maar zelfs diepe rouw blijkt te kunnen worden verholpen met een avondje après ski-pret.

De Volkskrant: ★★☆☆☆

Ook Bor Beekman is niet bepaald positief in de Volkskrant. Hij vindt de film iets gemakzuchtigs hebben en noemt de scènes zielloos, de karakters flets.

Waar de hoofdpersonages in hun groef draaien, hoop je dat de bijfiguren de boel laten opleven. Beppie Melissen klaart die klus als Cheryls Hazesiaanse schoonmoeder, maar de nieuw toegevoegde types (een fotomodelletje, een politieke lover) zijn wat flets. Cabaretier Alex Klaasen draaft op als vertrouwde huisstylist Yari, maar krijgt weinig om mee te werken; wéér die routine van uitzinnige uitdossingen.

Het Parool: ★★★☆☆

Het Parool erkent de simpele verhaallijnen, maar geeft een dikke pluim voor het effectief bespelen van de emoties van de kijker. De film wordt met een ‘echte vriendschap’ vergeleken: je houdt van deze vrouwen, maar soms zijn het verwende nesten die “tenenkrommende dingen” roepen.

Gooische vrouwen forever’ zou een betere titel zijn. De film wekt heel slim een gevoel van eeuwige vriendschap op. Tussen de vier dames op het scherm natuurlijk, maar ook tussen de dames en hun miljoenen fans.

De Telegraaf: ★★★☆☆

Ook De Telegraaf vindt de romantische komedie een “hartverwarmende ode aan de vriendschap”. Sowieso kan recensente Annet de Jong de film wel waarderen. Het is volgens haar een “geslaagde romantische komedie, grappig en ontroerend” en ze vindt de personages juist minder flets dan voorheen:

Deze romantische komedie heeft alle ingrediënten waarop je hoopt: een huwelijk, een begrafenis, een scheiding en nieuwe liefdes, en alsof het nog niet genoeg was een reisje naar het paradijselijk besneeuwde Oostenrijk. Fijn is ook dat de vrouwelijke personages wat meer vlees op de botten hebben (dat geldt overigens niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk). Ze zijn minder karikaturaal en meer mensen van vlees en bloed met al hun tekortkomingen.