De Filippijnen vrezen een nieuwe tyfoon

Er komt weer een tyfoon naar de Filippijnen. Sinds tyfoon Haiyan op 8 november 2013 ruim 6.300 levens eiste, is een nieuwe storm de grootste angst onder de bevolking.

Op 8 november, een jaar na de verwoestende tyfoon Haiyan op de Filippijnen, werden duiven vrijgelaten bij een massagraf met slachtoffers van die tyfoon. Foto Reuters

In de kerken van Tacloban wordt dezer dagen gebeden dat Hagupit wegblijft. Sinds de verwoestende tornado’s en vloedgolven van tyfoon Haiyan die op 8 november 2013 ruim 6.300 levens eiste op de Filippijnen, is Hagupit wat iedereen vreesde: een nieuwe krachtige storm.

Niets zo wispelturig als het weer, maar volgens de voorspellingen van Japanse en Filippijnse meteorologen is de kans groot dat Hagupit verder westwaarts trekt en net als Haiyan in de buurt van het eiland Leyte over de Filippijnen trekt.

Op Leyte zal Cherry Cabajes bevend voor de televisie zitten. Vorige maand sprak ik haar, toen ik het gebied een jaar na de ramp opnieuw bezocht. Cabajes, begin dertig, is manager van het Pongos Hotel in Ormoc. Hoe was het hotel het afgelopen jaar doorgekomen? Na Haiyan was het Pongos Hotel voor bewoners belangrijker dan welke noodhulpinstantie dan ook.

De familie die Pongos Hotel bezit, heeft banden met het leger - hoe blijft vaag - en kon daardoor aan eten, drinken en diesel voor de noodgenerator komen. Op tafels voor de lobby konden bewoners in het rampgebied hun mobiele telefoon opladen. Zo konden ze met het zwakke signaal contact leggen met familie op andere eilanden.

Roerei, witbrood en oploskoffie

Rijkere bewoners, die geld hadden om te vluchten, kwamen bij in de lobby. Cherry Cabajes sjouwde onvermoeibaar rond met borden roerei, witbrood en oploskoffie. Voor ontheemden die een helse tocht door kaalslag en verwoesting achter de rug hadden, was het een godenmaal. Cabajes: „Die stroom van vluchtelingen uit Tacloban die alles kwijt waren. Dat was zo vreselijk, dat wil ik niet nog eens zien. Daarom bid ik altijd als ik op het televisienieuws zie dat er weer een tyfoon aankomt.”

Cherry Cabajes zat achter haar bureau waar ze de administratie doet. „Mensen hebben ons via Facebook bedankt. Tijd om daarbij stil te staan hadden wij niet. Het is cru, maar afgelopen jaar was een topjaar, met alle artsen, reddingswerkers, missionarissen en journalisten die langskwamen. Haiyan blies het dak van mijn huis. Door de drukte heb ik niet eens de tijd gehad te realiseren dat dat heftig is.”

Hagupit groeit naar verwachting uit tot een supertyfoon, met windstoten van 212 kilometer per uur. Haiyan had windstoten van 300 kilometer per uur.

Huisjes van wrakhout

Een windstoot van 212 kilometer per uur is waarschijnlijk voldoende om een tent van de VN-vluchtelingenorganisatie of van een NGO omver te blazen. Zeker duizend gezinnen wonen in dat soort noodvoorzieningen.

De huisjes van wrakhout aan de waterkant zullen ook niet bestand zijn tegen een nieuwe storm. De bewoners die pas een jaar hebben gehad om de ellende te verwerken, moeten wellicht weer angstige uren binnenzitten, terwijl de wind buiten de kersverse bananenbomen en gloednieuwe elektriciteitspalen omblaast.

Hotelmanager Cabajes weet wat voor een gruwelijke loterij krachtige tyfoons zijn. „Haiyan heeft Tacloban verwoest en Ormoc grotendeels ongeschonden gelaten, ook al ligt het dichtbij. In 1991 was het omgekeerd. Toen was er minder schade daar en steeg het water hier metershoog. Mijn zusje is toen verdronken. Ik haat tyfoons, maar er zal altijd een volgende zijn.”