Bidden dat de tyfoon dit keer niet over ons heen raast

In de kerken van Tacloban wordt dezer dagen gebeden dat Hagupit wegblijft. Sinds de verwoestende tornado’s en vloedgolven van tyfoon Haiyan die op 8 november 2013 ruim 6.300 levens eisten in de Filippijnen is Hagupit wat iedereen vreesde: een nieuwe krachtige storm.

Niets zo wispelturig als het weer, maar volgens de voorspellingen van Japanse en Filippijnse meteorologen is de kans groot dat Hagupit westwaarts trekt en net als Haiyan bij het eiland Leyte over de Filippijnen trekt.

Op Leyte zal Cherry Cabajes bevend voor de televisie zitten. Vorige maand sprak ik haar toen ik het rampgebied opnieuw bezocht. Cabajes, begin dertig, is manager van het Pongos Hotel in Ormoc, na de ramp mijn uitvalsbasis. Ik was benieuwd hoe het hotel het afgelopen jaar was doorgekomen. Na Haiyan was het Pongos Hotel voor bewoners belangrijker dan welke noodhulpinstantie dan ook.

De familie die Pongos Hotel bezit, heeft banden met het leger - welke blijft vaag - en kon daardoor aan eten, drinken en diesel voor de noodgenerator komen. Op tafels voor de lobby konden bewoners in het rampgebied hun mobiele telefoon opladen. Zo konden ze met het zwakke signaal familie elders bellen.

Rijkere bewoners, die geld hadden te vluchten, kwamen bij in de lobby. Cabajes sjouwde onvermoeibaar rond met borden roerei, witbrood en oploskoffie. Voor ontheemden die een helse tocht door kaalslag en verwoesting achter de rug hadden, was het een godenmaal. Cabajes: „Die stroom vluchtelingen uit Tacloban die alles kwijt waren. Dat was zo vreselijk, dat wil ik niet nog eens zien. Daarom bid ik altijd als er weer een tyfoon aankomt”, zegt ze.

Nu zit Cabajes achter haar bureau waar ze de administratie doet. „Mensen hebben ons via Facebook bedankt. Tijd om daar bij stil te staan hadden wij niet. Het is cru, maar afgelopen jaar was een topjaar, met alle artsen, reddingswerkers, missionarissen en journalisten die langskwamen. Haiyan blies het dak van mijn huis. Door de drukte heb ik niet eens de tijd gehad te realiseren dat dat heftig is.”

Hagupit groeit naar verwachting uit tot een supertyfoon, met windstoten van 212 kilometer per uur. Haiyan had windstoten van 300 kilometer per uur.

Een windstoot van 212 kilometer per uur is waarschijnlijk voldoende om een tent van de VN-vluchtelingenorganisatie of een NGO omver te blazen. In dat soort noodvoorzieningen wonen zeker duizend gezinnen. De huisjes van wrakhout aan de waterkant zullen ook niet bestand zijn tegen een nieuwe storm. .

Hotelmanager Cabajes weet wat voor een gruwelijke loterij krachtige tyfoons zijn. ,,Haiyan heeft Tacloban verwoest en Ormoc grotendeels ongeschonden gelaten, ook al ligt het dichtbij. In 1991 was het omgekeerd. Toen was er minder schade daar en steeg het water hier metershoog. Mijn zusje is toen verdronken. Ik haat tyfoons, maar er zal altijd een volgende zijn.'”