Apen op antidepressiva

Wie even niet oplet, mist het bloed dat in het gootje ligt van een van de apenverblijven in de documentaire Het chimpansee complex. Het is een veelzeggend moment in de film van Marc Schmidt, die eerder succes had met De regels van Matthijs, over zijn autistische vriend.

Het moment is in een flits voorbij maar roept veel vragen op. Mocht Schmidt niet het hele bloedbad tonen van Stichting Aap, waarvan het werk in de documentaire centraal staat? Als dit zo is, lijkt dat raar: keer op keer benadrukken de vrijwilligers die dagelijks met getraumatiseerde chimps werken dat deze wild en onbetrouwbaar zijn en in een oogwenk kunnen doden. Het complex waar de apen worden opgevangen, ziet er niet voor niets uit als een zwaarbewaakt kasteel, inclusief slotgracht. Of is Schmidt bang dat er dan minder mensen geneigd zijn naar zijn film te kijken als daar veel bloed in zit? Dat is dan weer hypocriet, want het draait nou juist om de kwestie hoe menselijk apen zijn.

Stichting Aap wil van apen die bij mensen thuis in kooien zaten of bij het circus werkten weer wilde dieren maken: ze zijn te veel mens geworden en dat is niet goed voor ze. Aan de andere kant lijken de chimpansees op mensen: ze krijgen ook antidepressiva. Fascinerende materie, tekortschietende film.