Column

Wel schoenen uit hoor, dat hoort erbij!

Jan Eikelboom bezoekt voor ‘Nieuwsuur’ moskee

De wonderlijke bekering van de televisie tot een minder populistische toon in het debat loopt zo hard van stapel, dat er ook wel eens iets ontspoort. Daar moeten we niet te hard over oordelen, want het is allemaal goed bedoeld. Dus als een panel in De Wereld Draait Door Sunny Bergman tot Persoon van de Maand uitroept, wegens haar documentaire over Zwarte Piet, dan moeten we niet flauw opmerken dat deze moedige uitspraak wordt gecompenseerd door het eveneens prijzen van de in intelligentieverschillen tussen rassen gelovende wetenschapper Jim Watson.

Maar de inhaalslag die Nieuwsuur gisteren probeerde te maken in de representatie van Nederlandse moslims, nee, die viel in alle onnozelheid niet meer te redden. Nu hielp het niet dat Midden-Oostenverslaggever Jan Eikelboom, gepokt en gemazeld in de islamitische wereld, tevoren twitterde: „Zelf vind ik de repo van vanavond, over het integratiedebat, de relevantste die ik dit jaar heb gemaakt.”

Maandenlang had Jan rondgekeken bij „gewone” Nederlandse moslims, gesprekken gevoerd en vertrouwen gewonnen. Bij het betreden van een Rotterdamse moskee, kijkt hij even in de camera en zegt tegen ons: „Wel even schoenen uitdoen, hoor, dat hoort erbij!”. Op Twitter leren we van de reporter hoe hij dit resultaat voor de poorten van de hel heeft weggesleept: „Wij merkten in de moskeeën erg veel argwaan richting de media.” Goh, zou het echt, Jan?

Er zijn twee mogelijkheden: ofwel de verslaggever staat een beetje buiten de werkelijkheid of hij denkt dat wij gek zijn. Eikelboom mag dan ijdel zijn, gek is hij zelf zeker niet, dus ik vrees voor de tweede mogelijkheid.

Hoe haal je het in je hoofd om aan een gezelschap vrouwen met hoofddoek te vragen of dit een symbool is van onderdrukking? Een van hen geeft breed glimlachend het antwoord: „Ik vind je vragen niet zo origineel.”

Misschien is dit wel een didactisch opzetje om de kijker duidelijk te maken wat hij niet moet denken. Wellicht is er ook lang over nagedacht om van de drie hoofdpersonen van de reportage er twee te kiezen die autochtone bekeerlingen tot de islam waren. De meest recente aanval van de PVV richt zich immers niet op etnische minderheden, maar op alle moslims.

Desondanks maakt het een beetje vreemde indruk, om in een „reportage over het integratiedebat” twee witte Nederlanders naar voren te schuiven. Ook in het gesprek na afloop (vrijwel de hele uitzending van Nieuwsuur was gewijd aan deze expeditie naar de exotische polderislam) was de keuze van de sprekers nogal curieus. Nourdin el Ouali van de nieuwe moslimpartij NIDA weerde zich kranig, maar zijn opponent Malik Azmani, VVD-Kamerlid van Fries-Marokkaanse afkomst, zal door weinigen worden waargenomen als typische vertegenwoordiger van een minderheid.

En die twee ging Twan Huys dan vragen of ze voor of tegen IS en homoseksualiteit waren. Dat leidde nergens naar. Huys zat erbij alsof hij een opdracht uitvoerde, maar veel liever Anouk nog eens zou interviewen.

Nogmaals: goed bedoeld, maar meer iets voor een thema-avond uit pakweg 1987 over onze onbekende medelanders. Kom op, Nieuwsuur, jullie kunnen veel beter!