Zo’n land kan niet deugen

In Kinderen van Brezjnev gaat het om de generatie die, net als schrijfster Sana Valiulina zelf, geboren werd in de Sovjet-Unie van de jaren zestig en opgroeide in de jaren zeventig en tachtig. Valiulina situeerde haar meeslepende, vaak ook nogal spannende roman in Estland, waar ze zelf geboren is. In ruim vijfhonderd drukbevolkte bladzijden laat Valiulina zien dat er een hele generatie opgroeit die niet weet waar ze het zoeken moet.

Net als in Didar en Faroek schuift Valiulina in het laatste deel een gewetensvol personage naar voren, dat weigert zich te voegen naar een opdracht van hogerhand – ten koste van zijn vrijheid, zijn levensgeluk en ten slotte zijn leven.

De gedachte die Valiulina helder overbrengt is dat een land waarin brave burgers het loodje moeten leggen omdat zij hun principes niet willen verloochenen, niet kan deugen. Zo’n rijke, hedendaagse zedenroman hadden Dostojevski en Tolstoj vast ook wel geschreven willen hebben.