Column

Scrabble op een tablet, dat gaat heerlijk vlug

Ze zitten tegenwoordig alleen nog maar op Facebook.” Vier dames in de trein, van Utrecht naar ’s Hertogenbosch, net in de kortingscategorie vijfenzestig plus. Het was me onduidelijk wie ‘ze’ waren. De dames droegen allen een gewatteerde jas, half over de heup. De drie met grijze krullen benadrukten de verf van de vierde met bruin haar. Ze hadden ieder een eigen kleur sjaal om, middenvoor op de hals geknoopt. Een adamsappel van kasjmier.

„Wat gaat de tijd toch snel.”

„Je moet een beetje bijblijven.”

„Eerst had ik een laptop. Toen zei mijn schoonzoon; je moet een tablet. Dat gaat heerlijk vlug. Het flitst.”

„Daar speel ik scrabble op! Het fijne is dat je niet direct hoeft te leggen. Je kunt even nadenken. Ik verlies wel steeds, want mijn kleindochter gebruikt Engelse woorden. Die ken ik niet.”

„Alles is Engels tegenwoordig.”

„Wat voor ’n tablet heb jij?”

„Van Apple.”

„De Rolls-Royce onder de tablets.”

„Laatst was ik met Claus bij mensen die de nieuwste van de nieuwste smartphones hebben, maar wel op luchtbedden slapen. En in de super tellen ze elke cent.”

De dame met het bruine haar schudde het hoofd.

Ik dacht aan een oude aflevering van keukengoeroe Jamie Oliver, waarin hij thuis bij mensen langsgaat om ze te helpen met goedkoop en gezond koken. Jamie toont dat je voor een paar pennies per persoon een voedzame maaltijd op tafel kunt zetten. Hoewel zijn werk nobel educatief is, heeft de montagekamer een duidelijk oordeel in de beelden geknipt: de camera zoomt in op een flatscreen, een dichtgeslibde asbak, en zegt: het is eigenlijk een beetje hun eigen schuld. We vinden arme mensen zielig, maar vooral een beetje dom: ze kunnen niet weerstaan wat voor welvarenden voorhanden is. Alsof een gekookte courgette hetzelfde comfort biedt als een multi-smaak televisie.

„Rietje heeft haar tweede man nu ook verloren. Aan botkanker.”

„Hoe oud is ze, heeft ze nog tijd voor een derde man?”

Gelach.

We reden ’s Hertogenbosch binnen. De dames waren verstandig en kwamen pas overeind toen de trein stilstond. Eén van hen, degene met een hak onder haar laarsjes, wachtte tot de anderen al waren opgestaan en ging hen daarna pas achterna. Ze kreunde, haar knieën wilden nog niet strekken. Haar vriendinnen keken om.

„Het gaat best”, zwoor ze ongevraagd.

Oordelen gaat nog sneller dan de tijd.