Indrukwekkend, maar hobbels in de weg

Moss is het hoofdpersonage van Kuypers’ tweede roman, Het ruisen van de wereld. Zwaarmoedig sleept hij zich naar de begrafenis van een oud-docent, alwaar hij zijn ex-vriendin Dani ontmoet, die hij heel lang niet heeft gezien en dan ook niet onmiddellijk herkent. Dat komt niet alleen door Dani’s uiterlijk, dat de afgelopen jaren sterk is veranderd. Er is iets heel anders doorslaggevend in het niet herkennen.

Dani is niet zijn oude liefje; ze is voor Moss wat ze voor een willekeurige, hardvochtige passant zou kunnen zijn: een uitgedijde vrouw, een treurige homp vlees. En nu moeten we Miles er even bij halen, de man die in Sideways (2004) een roadtrip maakt om het aanstaande huwelijk van een vriend luister bij te zetten. Er is onderweg wijn, er is heerlijk eten, er zijn gewillige en zelfs leuke vrouwen, maar niets zorgt ervoor dat Miles ervan kan ‘genieten’.

Aan Miles’ stijfboordige gedrag ligt een mislukt huwelijk en een vermeende depressie ten grondslag, maar er is meer, namelijk een tamelijk gefnuikt schrijverschap. Miles en Moss gaan gebukt onder wat Michel Houellebecq het onvermogen tot articuleren noemde. Het broeit en gist in de hoofden van Miles en Moss, maar ze gaan er aan ten onder omdat ze hun ideeën niet in de juiste vorm hebben weten te gieten.

Vreemd genoeg, of beter gezegd ‘gelukkig’, is Het ruisen van de wereld helemaal geen pessimistische of klagerige roman, vooral niet naar het einde toe. In Deniz Kuypers (1981) lijkt mij eerder een romantische geest te huizen, die zijn held onverminderd laat smachten naar gemoedsrust.

Door de bank genomen is dit boek een indrukwekkende opvolger van het nogal pathetische debuut Dagen zonder Dulci. Het had alleen nog beter gekund. De hobbels in de weg worden veroorzaakt door zinnen of zinsconstructies van dubieuze Hollandse snit. Over sneeuw: ‘de mens stond er machteloos tegen’.

De in Amerika woonachtige Kuypers schreef zijn debuutroman in het Engels, waarna het vertaald werd. Dat lijkt ook met zijn tweede gebeurd te zijn. Een strengere eindredacteur zal bijdragen aan een nog betere opvolger.