Ik heb fouten gemaakt, in dienst van de goede zaak

Als kind wilde hij een dictator worden die iedereen zou verplichten goed te doen. Het liep anders met Henk Krol, Kamerlid voor 50Plus. Hij maakte zelf ook fouten.

Illustratie Enkeling

Waarom zit u in de politiek?

„Om de wereld mooier, beter en effectiever te maken. Ja, lach maar, maar dat is waar het om gaat. Wie om een andere reden het volk vertegenwoordigt, moet opkrassen. En wel nu!”

Henk Krol zit in zijn kamertje in het Tweede Kamer-gebouw. Door het raam is een klein stukje helblauwe lucht zichtbaar. Meer kleur is niet te zien vanuit zijn vaste, sobere werkplek.

Zit u hier fijn?

„Ja. Dit uitzicht kan mij inspireren. Ik bedenk dan dat veel ouderen hun kamer niet eens uit kúnnen. Er is steeds minder tijd om hulpbehoevenden een paar uurtjes ontspanning te bieden. Bij zorg zie je meer en meer dat alles aan geld ondergeschikt is. Het lot van veel ouderen is dan om de hele dag uit het raam te turen, wachtend op hulp en een beetje afleiding. Ik wil opkomen voor een respectvolle behandeling van ouderen die ongewild in zo’n situatie zijn beland. Dat is iets dat ik móet doen. Noem het een roeping. Prima.”

Wie heeft u geroepen?

„De blauwe lucht herinnert me aan het allereerste moment dat ik het gevoel kreeg dat ik iets voor de samenleving wilde doen. Ik was een jaar of twaalf. Als kind had ik al heel wat maatschappelijke thema’s meegekregen, omdat mijn hele familie elke zondag na de woorden van pastoor, dominee en de dag ervoor in de sjoel, bij mijn oma bij elkaar kwam om te debatteren. Toen wij gingen verhuizen, kwam ik in een nieuwbouwwijk terecht waar de wegen nog moesten worden aangelegd. Vlak bij ons huis waren ze bezig met de riolering. Ik ben toen in zo’n enorme betonnen kubus gaan zitten die nog bovengronds stond. Als een kluizenaar zat ik door het bovenste gat naar de wolken te staren. De dag erop kwam ik terug, een dag later weer. Ik peinsde al die uren over wat ik kon doen om de wereld beter te maken. Hoe er minder ruzie, strijd, haat en nijd kon zijn.”

Het antwoord niet gevonden?

„Ik was een kind; kinderen vinden altijd een antwoord. Om al die problemen aan te kunnen pakken moest ik ‘wereldpresident’ worden, wist ik. Dan zou ik als een dictator iedereen verplichten om het goed te doen. Aan het eind van mijn driedaagse kluizenaarschap had ik besloten dat dat toch wel lastig kon worden, maar op dat moment, in die nieuwbouwwijk in Tilburg is wel het vonkje ontvlamd.”

Mission accomplished?

„Ik heb meer dan dertig jaar emancipatiestrijd kunnen leveren voor LHBT’s, samen met vele anderen natuurlijk. Het zorgde voor veel waardering en bracht Nederland wereldwijd in de top op het gebied van homo-emancipatie. Een kiezel in de stroom waar ik trots op ben.”

Heel mooi, tijd voor pensioen?

„Ben je gek! Ik ben nog jong, kan niet stilzitten en er is nog zoveel onrecht. Enkele jaren geleden kwam dat heel dichtbij. Mijn moeder werd dement. Ze was een slimme vrouw die heel haar leven keihard had gewerkt. Het was schrijnend te zien dat zij niet de zorg kreeg die ze verdiende. Ik wilde mantelzorg geven en een tijdelijke woning voor haar neerzetten, in mijn achtertuin. De vergunning daarvoor kwam pas zeven jaar nadat ze was overleden. Gelukkig is het nu makkelijker geworden een mantelzorgwoning in de tuin te plaatsen. En er is ook veel meer aandacht voor mantelzorgers. Door hun inzet kunnen veel ouderen langer thuis blijven wonen. Daar mogen we blij mee zijn. Daarom wil ik mantelzorgers zoveel mogelijk ondersteunen. Om die reden heb ik namens 50PLUS een motie ingediend om de reiskosten van mantelzorgers fiscaal aftrekbaar te maken.”

Dat is lekker makkelijk: een plan indienen dat geld kost, zonder je te bekommeren of het wel betaalbaar is?

„Dit plan kan juist geld opleveren. Je stelt namelijk meer mensen in staat om mantelzorg te bieden. Bovendien verlaagt het de druk op de schouders van andere mantelzorgers. Nu zien we regelmatig dat de zoon of dochter die het dichtst bij de oudere woont mantelzorg verleent. Als het verder weg wonende familielid door dit voorstel óók kan mantelzorgen, kunnen de zorgtaken beter verdeeld worden.”

In uw strijd voor ouderen gebruikt u regelmatig de metafoor van een kaalgeplukte kip. Is dat niet te sterk aangezet? En bovendien bezijden de waarheid: zo arm zijn ouderen toch niet?

„Volgend jaar – met extra kortingen en de overheveling van de zorg – wordt een rampjaar voor ouderen. Zij zijn de laatste jaren stelselmatig door de overheid geplukt. 65-plussers hebben in tien jaar al twintig procent aan koopkracht ingeleverd en kunnen er nog eens tot vijftien procent op achteruitgaan, onder meer door het niet indexeren van pensioenen en het verlagen van de ouderenkortingen. En dan overweegt het kabinet om de kaalgeplukte kip óók nog eens een poot uit te draaien door belasting te gaan heffen op de AOW. Zeker, er is een groep ouderen die niet mag klagen, en dat ook niet doet. Als we niet onder bezuinigingen uitkomen, is het logisch dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. Ouderen die er financieel gezond voor staan, doen daar zonder morren aan mee. De grens voor lastenverzwaring hoort echter niet te liggen op basis van leeftijd, maar op inkomen en vermogen!”

Ja ja, dit verhaal kennen we onderhand wel.

„Als het probleem opgelost is, zal ik het er met het grootste genoegen niet meer over hebben!”

We hebben het nog niet gehad over de subsidiekwestie.

„Nee, fijn hè?! Heerlijk als je jezelf mag interviewen! Wat ik wel kan zeggen is dat er met de door het ministerie van Onderwijs verstrekte subsidies veel goeds is gedaan voor LHBT-jongeren. Er is hoe dan ook geen cent in mijn eigen zak verdwenen. Zeker, ik heb fouten gemaakt, en dat betreur ik. Maar ik heb ook mijn nek uitgestoken, en dat blijf ik doen. Ik probeer op te komen voor ouderen die onvoldoende gehoord worden. Ik wil ouderen de stem geven die ze verdienen. Dát is waarvoor ik terug naar Den Haag ben gegaan: een rechtvaardige en respectvolle behandeling van 50-plussers.”

Dus u heeft geen fouten gemaakt?

„Als geen ander. Maar altijd in dienst van de goede zaak. Met dat sterke gevoel dat ik als jongetje heb opgedaan in Tilburg. Ik heb gepoogd lef te tonen, en dat blijf ik blijven doen ook."

Denkt u dat alle lezers van nrc.next tot hier zijn blijven hangen?

„Ik weet het niet. Ik kan alleen maar mijn eigen taal spreken en zijn wie ik ben. Als ze zijn blijven hangen, wil ik ze nog dit zeggen: ze moeten bedenken dat alles wat ouderen nu kwijtraken, de jongeren die straks ouderen zijn dan niet makkelijk weer terugkrijgen. Keuzes die we nu maken zijn van levensbelang. Voor velen.”