De val

Achter één beeld, ‘gevangen’ op straat, kan een complete wereld schuilgaan. Ilona Verhoeven kijkt en ziet meer dan zij ziet.

De mensenvalmakelaar is een onopvallende figuur, klein van stuk, of juist lang en tenger. Hij gaat altijd op in de massa. Komt veel voor in toeristenrijk gebied. Meestal begint hij een restaurant of een souvenirzaakje. Of gewoon een coffeeshop.

Soms smeedt hij snodere plannen.

Uit het geheime aantekeningenschrift van de mensenvalmakelaar: ‘De crux van een goede val is dat je hem niet als zodanig herkent.’ Dat komt door het voorwerk, onderschat dat niet. Stap één. Inlevingsvermogen. Wat gaat om in het hoofd van een passant als er een gehavende piano ondersteboven op de stoep ligt?

1. Helemaal niks. 2. ‘Hé, een piano, staat aardig in de weg.’ 3. ‘Use it, or lose it?’ 4. ‘Jammer, weer geen toegift.’ 5. ‘Zonde!’En, het vaakst: ‘Gelukkig liep ik hier niet toen dit gevaarte ter aarde stortte.’

De mens is opportunistisch. De mensenvalmakelaar weet dat. Daarnaast is de mens nieuwsgierig. Dat voedt de hoop van de mensenvalmakelaar.

De mensenvalmakelaar die uit roeping en voor z’n plezier werkt, bouwt gerust een heel decor op. Allemaal voor de lol. In de stadsjungle verzamelt hij de mensen één voor één. Het ouderwetse handwerk.

Een geruïneerde piano die erbij ligt als een martelaar trekt slechts bij een enkeling de aandacht. Een haastige voorbijganger die toevallig opzij kijkt en verbaasd stilhoudt. Zo iemand die neerhurkt, eronder kijkt, heel even maar.

Het arme ding, voor eeuwig verstoken van melodie. Zoiets moet hij denken. Een muziekliefhebber.

En dan, ineens, kraakt het hout dat pedalen en toetsen steun gaf. Een kort, ijzingwekkend gekraak. Geen ontkomen meer aan.