De beste plaat van 2014 is van The War on Drugs, vinden de Nederlandse critici

Adam Granduciel van The War on Drugs op Best Kept Secret. Foto NRC/ Andreas Terlaak

Ze waren de band die elk Nederlands festival dit jaar wilde hebben, het jaar van hun doorbraak hier, en ze maakten ook het allerbeste album. The War on Drugs prijkt met hun derde album Lost in the Dream boven aan het eindejaarslijstje van muziektijdschrift OOR, een verzameling van de individuele lijstjes van Nederlandse muziekrecensenten. De Amerikanen troefden onze eigen Typhoon en de landgenoten van Spoon af.

De top drie volgens de vaderlandse popjournalisten, muziekbloggers, radiomakers en concertprogrammeurs, 55 in totaal:

1. The War on Drugs - Lost in the Dream

Eigenlijk stond Sun Kil Moon-frontman Mark Kozelek (20ste op de lijst) dit jaar vrijwel alleen met zijn niet aflatende stroom aan (plaag)haat gericht op Adam Granduciel en de rest van de band. Allemaal omdat hij last had van hun “beer commercial lead-guitar shit” toen hij zelf ook op het podium stond in Canada.

Recensenten, binnenlandse en buitenlandse, en festivalorganisatoren waren veelal heel erg enthousiast over hun Lost in the Dream, een album dat ervoor zorgde dat hun muziek nu ook in Nederland veel gedraaid werd op de radio. Zo ook onze eigen Jan Vollaard, die het een album noemde “dat zich ontvouwt als een woestijnrit met de constante dreiging van zwaar weer” (vier uit vijf ballen). Een ode aan de americanahelden van Granduciel. Bob Dylan, Tom Petty, Bruce Springsteen. Maar dé plaat heeft hij nog niet gemaakt, zo zei hij in een interview (€) met NRC Handelsblad.

“De ultieme droom is dat ik ooit nog eens mijn favoriete rockplaat aller tijden wil maken. Tot nu toe waren het altijd anderen die er met die plek in mijn hart vandoor gingen.”

2. Typhoon - Lobi da Basi


Nog nooit stond een Nederlandse act zo hoog op het eindejaarslijstje, volgens OOR. Als er iemand die eer verdiende, dan was het ook wel Typhoon en ook juist dit jaar. Want zijn Lobi da Basi, zijn tweede soloalbum ooit en eerste in zeven jaar, was een kunststukje. Daar waren de recensenten het wel over eens.

Zo ook onze eigen Saul van Stapele, die het een “meesterwerk” en een “mijlpaal” noemde:

“Een muzikale reis van calypso naar blues naar rap. Warm, kleurrijk en openhartig, en met raps die qua zeggingskracht doen denken aan de soms pijnlijk eerlijke inkijkjes in de ziel van collega’s als Extince en Fresku.”

Ook North Sea Jazz en Lowlands pakte de rapper volledig in. Daar, in Biddinghuizen, zette hij een zeldzame show neer volgens muziekwebsite 3voor12:

“Best bijzonder hoe Typhoon liefde kan prediken (maar echt letterlijk: preken) en betogen kan houden voor ‘oncoole’ dingen als verdraagzaamheid (single ‘Hemel Valt’) zonder dat je hem een klap voor zijn politiek correcte bek wilt geven, excusez le mot. Dat komt ongetwijfeld door die grote glimlach en het waanzinnige muzikale plezier dat hij en zijn grote band uitstralen. Typhoon is terug, volledig, van Appelsap tot Oerol tot Lowlands.”

Lees ook in nrc.next: een interview met Typhoon over zijn nieuwe album.(€)

3. Spoon - They Want My Soul


Dit was al hun achtste album - het eerste, Telephono, verscheen al in 1996 -, maar er zit nog rek in de rockbandformule, schreef muziekredacteur Hester Carvalho in haar recensie van They Want My Soul:

“Spoon speelt aangename rockliedjes met een lompere klank dan in dit door verlangen en lichte wanhoop gekleurde genre de gewoonte is. De drums zijn stoer, en gitaar en piano vallen zwaar in, Britt Daniel declameert op schorre toon de teksten. Met hints naar de onmacht van oude helden als The Replacements – en met zo nu en dan een kreet zo gepijnigd als Kurt Cobain, omgeven door atmosferische keyboardklanken – is Spoon zowel nostalgisch als eigentijds.”

En dat de “consistente” band “het nog steeds heeft” bleek ook uit de positieve kritieken van de internationale muziekpers: “het grijpt je meteen” (Rolling Stone), “hun beste tot nu toe” (Q Magazine).

Wat valt verder nog op?

Wederom weinig vrouwen op de lijst, laat staan als gezicht van een act. Twee maar. Britse sensatie FKA Twigs met haar volop geprezen debuut LP1 staat op een veertiende plek, Annie Clark van St. Vincent een plekje lager met haar gelijknamige album. Het zijn er nog minder dan vorig jaar, toen Nick Cave met zijn Push the Sky Away op nummer een eindigde.

Los van Typhoon ook maar één andere Nederlandse act: Moss staat op een negentiende plek met hun album We Both Know The Rest is Noise.

De rest van de lijst:

4. Swans - To Be Kind
5. Damien Rice - My Favorite Faded Fantasy
6. Temples - Sun Structures
7. Moodymann - Moodymann
8. Beck - Morning Phase
9. Avi Buffalo - At Best Cuckold
10. Alt-J - This Is All Yours
11. Damon Albarn - Everyday Robots
12. Real Estate - Atlas
13. Flying Lotus - You’re Dead!
14. FKA Twigs - LP1
15. St. Vincent - St. Vincent
16. Jack White - Lazaretto
17. The Acid - Liminal
18. Reigning Sound - Shattered
19. Moss – We Both Know The Rest Is Noise
20. Sun Kil Moon - Benji
21. Perfume Genius - Too Bright
22. Future Islands - Singles
23. Cloud Nothings - Here And Nowhere Else
24. The Black Keys - Turn Blue
25. Royal Blood - Royal Blood