Column

Ziek

De dokter die mij gisteren aan het begin van de avond in het ziekenhuis weer beter maakte had kaartjes voor de voorstelling. Zijn vriendin belde dat het niet doorging, waarop hij haar kon vertellen dat hij dat al wist omdat hij op dat moment druk was met de cabaretier in kwestie. Goeie dokter die mij gauw weer aan de praat kreeg. Dat is bij mij het belangrijkste: aan de praat.

Toen ik van het ziekenhuisbed afstapte voelde ik me kiplekker en vroeg aan de dokter of ik toch niet alsnog mocht optreden. Ik ben nog van de generatie The show must go on! Maar dat mocht niet. Eerst een nachtje slapen en er dan zaterdag weer vol tegenaan.

Thuis belde ik onmiddellijk de krant, die ik ’s middags had laten weten dat de lezers het een weekje zonder mij moesten doen. Of mijn stukje er nog in kon? Zonder mij is het anders geen zaterdag.

En nu zit ik achter mijn computer en voel me slecht tegenover de duizend mensen die onderweg waren naar de Amsterdamse Kleine Komedie om een try-out van mijn oudejaarsconference bij te wonen. Ik mompel heel zacht sorry.

Wat ik had? Iets! En dat begon gisterochtend toen ik de uitzending van het KRO-programma Oog in oog van afgelopen donderdagavond terugzag. De onuitroeibare Sven Kockelmann interviewde daarin die zwarte pietenquincy en vertelde dat hij ook wel de graaipiet werd genoemd. Volgens Sven slaat de activist een vrolijk slaatje uit zijn protest en vraagt hij forse bedragen om ergens op te komen dagen. Quincy probeerde zich eruit te kronkelen, maar deed dat niet overtuigend. Ik vond hem vooral zielig en vroeg me af of ik er iets over zou schrijven. Had al wel door dat je de goede man geen graaipiet moet noemen want voor je het weet heb je een proces aan je broek. Niet dat ik daar in het land van de milde rechters bang voor ben, maar ik heb gewoon geen zin in een discussie met die Quincy. Omdat ik niet over het schandelijke Nederlandse slavernijverleden wil praten? Nee hoor. Dat wil ik best. Maar niet met die humorloze gozer, die overigens op alle fronten van Kockelmann verloor. Ik ben dol op discussies en ze kunnen mij niet fel genoeg zijn, maar ik wil wel weten met wie ik praat. Die Kockelmann droom ik trouwens ook niet aan mijn kerstdiner. Lijkt me geen lachebekje. Ook niet na een paar wijntjes.

Of ik van die twee kakelende haantjes ziek werd weet ik niet, maar weet wel dat ik ziek werd. En goed ziek ook. Misschien werd ik het wel van de zwarte pietendiscussie in het algemeen en maakt het niet uit wie hem voeren. Of was de aanzet tot het onwel worden al eerder ingezet? Begon het op het moment toen ik las over de meneer die zei dat de vogelgriep de schuld was van de trekvogels, die niet over de afgeladen kippenschuren op de Veluwe mogen vliegen. Geen woord van deze deskundige over de martelpraktijken van de vaak in god gelovende kippenboeren, die al decennia veel te veel kippen op een vierkante meter laten ploffen. Of gebeurde het nog eerder? Toen ik me verdiepte in de praktijken van de gemiddelde Nederlandse hondenfokker. Zou zomaar kunnen. Ben zelf geen hondenbezitter en vind mensen die van die doorgefokte rashonden kopen en achteraf verbaasd zijn dat het beest na twee maanden door zijn heupen zakt vooral dom en zielig. Alleen vind ik die dieren nog zieliger. Zag laatst weer een reportage over een hondententoonstelling in een grote veilinghal. Een paar honderd ongeletterde kneuzen in de weer met borsteltjes en busjes spray om hun opgepimpte huisdier te laten glimmen. Las dat de fokkersmaffia het na 2024 anders gaat doen. Dat is over tien jaar. En de staatssecretaris nam devoot en dankbaar een hondenknuffel in ontvangst. Trut!

Waar ik ziek van werd weet ik niet. Kan alleen zeggen dat ik me dankzij de dokters en zusters van het plaatselijke ziekenhuis weer top voel en dat ik er vanaf vanavond weer als een dolle tegenaan ga. Je moet niet ziek worden, maar hard lachen om alle ellende in de wereld. Dus ga ik Holleeder bellen. Of hij niet een benefietafpersinkje voor de bijna failliete Bram Moszkowicz wil organiseren! Voel me weer kiplekker.