Column

Dance gaat nu over miljoenen, helaas

Rolinde Hoorntje spot trends en geeft tips. Deze week raakt kwaliteitsmuziek ondergesneeuwd door geld.

Even dacht ik dat we waren blijven hangen in de reclame, maar Under The Electric Sky bleek de documentaire zelf. Hoe komt een anderhalf uur durende advertorial op een onafhankelijke documentairefestival als IDFA terecht?

Under the Electric Sky is de ‘aftermovie’ van het grootste dancefestival in de Verenigde Staten, Electric Daisy Carnival in Las Vegas (345.000 bezoekers in drie dagen). De 3D-film brengt de clowns, de meisjes in latex onderbroekjes en de trippende feestgangers in kermisattracties angstig dichtbij. Iedereen die Problem Child heeft gezien wacht op de kots die driedimensionaal door de bioscoopzaal slingert. Gelukkig wordt de ruimtelijke dimensie alleen benut als er een confettikanon afgaat. De rest van de film zit je gewoon voor lul achter die olijke, gele 3D-bril.

De ‘documentaire’ volgt zes groepen van ‘the kids that ate by themself in high school’ op hun tocht naar het beloofde land: EDC. De verhaallijnen volgen hetzelfde patroon als de muziek: een continue aaneenschakeling van dunne opbouw en climaxen. We zien een gehandicapte jongen zijn neefje lesgeven en even later crowdsurfen in een rolstoel (ja, er zijn tranen). We zien een groep jongens die een vriend hebben verloren aan een overdosis en nu in een walm van zweetsokken en alcohol op bedevaart gaan in een camper. We zien een 19-jarig dikkerdje uit een Lil’ Wayne-lievend stadje in Texas dat vroeger werd gepest. Ze heeft uitgerekend hoeveel uren ze had moeten lopen naar Las Vegas (443 uur). Gelukkig heeft haar vriendje de auto. Ze neemt de as van haar opa in een pillenkoker mee. Opa was ook anti-establishment.

De sfeer is EO meets Zonnatura- reclame, met kinderen die een fittie krijgen zodra ze de lege arena inhuppelen, en de hele tijd over liefde en acceptatie praten. „Het is een beweging”, zegt dj Armin van Buuren, „dit is Woodstock reinvented.” Danceproducer Avicii zegt dat „de fans centraal staan op EDC”. Hij draagt een pet met zijn eigen naam. Singer-songwriter Calvin Harris draait om de paar seconden het geluid weg om te ‘bewijzen’ dat hij ‘improviseert’.

De film laat kritiekloos zien wat voor miljoenenindustrie dance is geworden. En dat is jammer. Het blog Priceonomics publiceerde onlangs data met exorbitante fees die worden betaald op festivals als EDC, en zo de markt verpesten. Avicii haalt per optreden 150.000 tot 200.000 dollar op, net als Calvin Harris, Tiesto en Armin van Buuren. Waarom? Dat was een interessant punt geweest. Het heeft denk ik te maken met de paradox of choice. Internet overspoelt ons met muziek: het YouTube-kanaal met de meeste volgers of de dj met het sterkste marketingapparaat bepaalt wat komt bovendrijven. Cultuur wordt steeds verder gedemocratiseerd; kwaliteitsmuziek raakt ondergesneeuwd. De gevolgen daarvan reiken tot in de bioscoop.