In België kan Sint nog ongewapend het dak op

Nee, we zijn beslist niet de falende staat waarvoor die Hollanders ons houden, meent Bart Eeckhout.

Een van de meest besproken krantenstukken over het sociaal verzet in dit land komt uit Nederland. Systeemfout België kopt nrc.next over de hele voorpagina. Verderop en ook in de middageditie schuwt de krant geen enkele overdrijving om België neer te zetten als een falende staat, dat ontwikkelingsland onder de Moerdijk.

Dat België nog altijd meedraait aan de top van de internationale welvaartsindexen, dat het een van de weinige Europese landen is waar de ongelijkheid niet toenam in de voorbije crisisjaren en dat de bosrijke Noorderkempen nog altijd een gewild schuiloord zijn voor vermogende Nederlanders: je verneemt het niet.

Dat in België Sinterklaas tenminste nog ongewapend het dak op kan, lees je ook niet in het NRC-artikel.

Net als andere Nederlandse media poogt de krant een antwoord te vinden op de vraag waarom in België zo hevig geprotesteerd wordt tegen regeringsplannen die de voorbije jaren in eigen land amper op tegenkanting stuitten.

Interessante kwestie, maar hier raakt de NRC pas echt het noorden (of in dit geval: het zuiden) kwijt. „Belgen zijn anarchistisch van aard”, citeert ze politicoloog Marc Hooghe.

„Als een politicus ambities vertoont is de eerste reflex: hoe kunnen we dat saboteren? Men wil de ruimte houden om zijn eigen ding te doen.” Wij kunnen, kortom „goed leven met verwaarlozing. Daar schuilt een zekere schoonheid in.”

Zozo. Nu laat professor Hooghe zich doorgaans kenmerken als een respectabel academicus, maar dit is sociologie van de scheurkalender. In dit festival van Belgenclichés ontbreekt alleen nog onze voorliefde voor surrealistische kunst, belastingfraude en onschuldige kinderen.

Terwijl het antwoord wellicht veel minder spectaculair klinkt. De reden waarom besparingsmaatregelen in België ophef veroorzaken is de timing.

De regering-Michel heeft ‘pech’ gehad. Ze komt met haar besparingsbeleid op het moment dat een groeiende groep mensen beseft dat er wat moet gebeuren, maar niet accepteert dat alleen wie werkt of zoekt naar werk aangesproken wordt om de besparingslast te dragen, terwijl wie inkomen haalt uit zijn vermogen aan de kant mag blijven staan.

Piketty, Luxleaks en de Coucketaks: de feiten zijn genuanceerder dan het amalgaam, maar symbolisch staat het beeld overeind van een regering die de wroeters treft en de rijken spaart.

Noem het desnoods in een Nederlandse krant onze volksaard, maar het is simpelweg een zucht naar fairness die de herfst in dit land verwarmt.