Horror met een snufje voodoo

Voor een film van Kevin Greutert, die de regie van de martelhorrorfilms Saw VI en Saw 3D op zijn conto schreef, is Jessabelle een behoorlijk sobere en ingetogen griezelfilm. Een meisje in een rolstoel blijkt in een behekst huis in de moerassen van Louisiana te zijn neergestreken, dat is het wel zo’n beetje. Of die simpele setting nu is ingegeven door een beperkt budget of het verlangen eens aan het genre van de ‘martelporno’ te ontsnappen, resultaat is een psychologisch gestuurde thriller, met een snufje voodoo, een beetje bloed in de wasbak, wat videobanden die hallucinaties veroorzaken; niets wat we niet al elders en ook beter hebben gezien dus.

Het begint allemaal als Jessabelle na een auto-ongeluk terugkeert naar het huis van haar vader in Louisiana waar ze is opgegroeid en al jaren niet meer is geweest. Haar moeder, die ze nooit heeft gekend, blijkt vlak voor haar dood een aantal videodagboeken te hebben opgenomen.

Daarin spreekt ze haar dochter toe en waarschuwt voor zo’n beetje alles wat er in dat huis gebeurt, wat te maken zou hebben met het feit dat haar dochter een tweelinggeest blijkt te hebben.

Jessabelle klinkt natuurlijk een beetje als Jezebel: in Openbaringen een profetes die zich inlaat met afgoderij. Misschien had het meisje haar naam even moeten googelen voordat ze terugkeerde naar huis?

Het is zo jammer dat de meeste horrorfilms steeds maar blijven graaien in diezelfde ballenbak met ingrediënten. Terwijl er eigenlijk niets spannenders is dan het sluipende gevoel van onbehagen van alleen in een huis te zijn, niet weg te kunnen, en dan te zien hoe de schaduwen langzaam op je af komen kruipen.