Een Emmy winnen? Leuk! Maar wat heb je er daarna aan?

Peter R. de Vries komt dankzij zijn Emmy makkelijker aan buitenlandse bronnen. Maar voor Jean van de Velde bleek het gewoon een leuke prijs.

Makers en acteurs van Nederlandse televisieprogramma’s dromen vaak van een Gouden Televizier-Ring. Maar een International Emmy, daar denken ze niet zo snel aan. „Ik wist niet dat wij ook kans maakten, totdat ik zo’n telefoontje kreeg”, zegt misdaadverslaggever Peter R. de Vries. Hij won er een in 2008 voor zijn uitzending over de verdwijning van Natalee Holloway.

SBS had de uitzending genomineerd, hij was daar niet van op de hoogte. Dus De Vries met zijn hele crew, twintig man, naar New York. Ze zaten die avond aan een grote tafel, keken uit op het podium waar een man met een Amerikaanse filmstem de genomineerden opnoemde. „Als je dan je eigen naam hoort, in zo’n setting, in zo’n zaal, is dat wel heel bijzonder.” De Vries liep het podium op met Beth Holloway, de moeder van, en hield een korte toespraak.

Wat gebeurde er daarna? De uitzending van De Vries was toen al op de Amerikaanse televisie geweest. Vijftien miljoen mensen hadden het al gezien. Hij was al te gast geweest bij Amerikaanse talkshows als Good Morning America en Larry King Live. De Vries kreeg wel een aanbieding van ABC om daar als programmaker te werken. Hij bleef in Nederland. „Zo’n award is leuk en zeldzaam maar verder heb ik er niet veel van gemerkt.” Als hij misdaadonderzoek doet in het buitenland is het „wel handig”. Als hij bijvoorbeeld de hoofdofficier van justitie in Nepal moet spreken, dan googlen ze hem natuurlijk even. „Als ze zien dat je een Emmy hebt gewonnen denken ze eerder: we moeten hem te woord staan, hij is een belangrijke journalist.”

Acht jaar eerder, in 2000, kreeg All Stars-regisseur Jean van de Velde ook een leuk telefoontje van zijn productiemaatschappij. Hij was toen in Nieuw-Zeeland op wereldreis met zijn gezin. „We waren vlak daarvoor al in New York geweest, om nou weer de hele wereld af te reizen, dacht ik eerst. Maar het is toch bijzonder, zo’n groot Amerikaans spektakel.” Dus hij ging alsnog, samen met drie collega’s. Hij had die avond een klein tafeltje achterin de zaal, naast de nooduitgang. De crew van de BBC, de andere kansmaker, zat aan een grote tafel tegen het podium aan. „Ik wist toen zeker dat wij hadden verloren, waarom zouden ze ons anders achterin zetten.” Later bleek dat de VARA zelf de goedkope tafels had gekozen.

Van de Velde won de International Emmy voor beste drama, voor een van zijn afleveringen van de televisieserie All Stars. Twee jaar later, in 2002, werd hij weer genomineerd voor een andere aflevering, zonder succes. De winnende aflevering ging over een voetbalteam waarvan de spelers het syndroom van Down hadden, de andere aflevering ging over het homohuwelijk. „De Amerikaanse televisie was in die tijd nog heel conservatief. Ze vonden die progressieve Nederlandse programma’s fantastisch.”

Had Van de Velde iets aan de Emmy? „Eigenlijk niet.” Hij kreeg geen telefoontjes uit het buitenland. En in Nederland had het geen gevolgen. „We kregen na de Emmy zelfs minder budget om het volgende seizoen van All Stars te schieten.” Het leukste was toen hij die avond na de ontvangst van de Emmy nog even een hapje ging eten en iedereen met hem en de Emmy op de foto wilde. De taxichauffeur, de mensen in het restaurant. Wat betekent zo’n International Emmy nou echt? „Het is vrolijke onzin. Een aangename onderbreking van de dagelijkse werkdag. Het is ontzettend leuk. Punt.”