Moe van het snelle leven

Rotterdammer Feis is al jaren een sterke, veelzijdige rapper. Dit langverwachte solodebuut is zijn coming of age-plaat. Hij blikt op mooie, sfeervolle beats terug op een verleden waarin hij gewapend, verdoofd en doelloos door de Rotterdamse straten liep; een roes die nog dichtbij genoeg is om in geuren en kleuren op te kunnen roepen. Maar hij vertelt ook hoe hij die wereld achter zich liet, moe van het snelle leven en de uitzichtloosheid.

Feis is rauw en bedeesd tegelijk, zowel vastberaden als onzeker, soms lomp en dan weer filosofisch. Het ene moment stapelt hij fel verkeersmetaforen op elkaar om zijn gedrevenheid te onderstrepen, het volgende is hij een rustige, gelaagde verteller die met mooi bedachte vergelijkingen tot nadenken stemt. In een genre vol karikaturen die hun gebroken binnenkant overschreeuwen, benoemt Feis nadrukkelijk zijn masker en zijn worstelingen. Het maakt hem een urgente, boeiende stem.