Meer emotie dan vorm

Voor haar negende cd koos Anouk geen rode draad. Niet uitsluitend blues, of vooral ballads, zoals op sommige eerdere platen. De nummers op Paradise and Back Again kregen allerlei stijlen. Van powerrock in ‘Breathe’ en de dance van dj Nicky Romero in ‘Feet on the Ground’, tot de faux-folk van ‘Wigger’, of de bluesy stijl van ‘Cold Blackhearted Golddiggers’ – de enige gezamenlijke noemer is Anouks zangstem die meer kermt en kronkelt dan ooit. Vocaal is de blues haar oriëntatiepunt, blijkt uit de improviserende uitwijdingen en de kreten die haar ontsnappen. Toch ontstaat in de nummers maar moeizaam een eenheid. Omdat ook binnen de nummers minder structuur is dan doorgaans in Anouks composities. Een lied als ‘Daddy’ ontrolt zich langs een meanderend parcours. De tekst is aangrijpend, net als de diepdoorvoelde noodkreet in ‘Looking for Love’. Anouk laat zich meer leiden door emotie dan vorm.