Column

De commprof

Ik schreef er al eerder over, maar ik ben een fan van ‘het persmoment’ waarin wordt getracht een product of dienst onder de aandacht te krijgen. Ik kende ‘de medewerker communicatie’, dan wel ‘pr-vrouw/man’ of ‘voorlichter’ bij zo’n event vooral als een gezellige entertainer die je jas aanneemt en weet wat ‘de journalist’ wil: een koekje bij de koffie, na afloop een cadeautje, geen al te langdurige toestanden en een veer in de kont.

„Ik lees jou altijd.”

Hoever gaat de toewijding, vroeg ik me wel eens af.

Als een ‘communicatiemanager Chocomel’ je tijdens een event een gele Chocomel-muts over het hoofd trekt, je een waardebon voor een warm glas chocomel in de hand drukt en zegt dat ze 24 uur per dag bereikbaar is voor vragen, krijg je de neiging om op het aanbod in te gaan en ’s nachts te bellen met een Chocomel-gerelateerde vraag.

Maar wie doet dat?

Tien procent van de journalisten volgens een bericht op Twitter – ‘tien procent van de journalisten had affaire met pr-professional’ – dat de wereld was ingeslingerd door www.communicatieonline.nl. De site richtte zich op de ‘commprof’, een containerbegrip waarin voor iedereen die communiceert een plekje is. Ik vond ‘commprof’ een mooi woord, mooier dan voorlichter of pr-functionaris.

„Wat ben je?”

„Commprof, ik communiceer professioneel.”

Ah, daar stond het artikel.

Het heette ‘Rotzooien tussen journalisten en mensen uit pr vrij normaal’ en het aantal journalisten dat toegaf een relatie te hebben gehad met commprof ‘die het betamelijke overschreed’ was inmiddels opgelopen tot 11 procent. Over het toch interessante onderwerp verder niets, behalve dan een quote van een anonieme New Yorkse journalist: „Dating/rotzooien/het af en toe doen met mensen uit de pr is vrij normaal, zeker gezien de omstandigheden waarin we elkaar ontmoeten.”

Journalistiek van lik m’n vestje dus, de commprof van dienst had gewoon allemaal getalletjes overgeschreven uit een Amerikaans krantje en daar iets spannends van gemaakt.

Dat soort commprofs moesten ze eigenlijk in een laken wikkelen en in zee gooien, dacht ik. In de tijd dat de ‘commprof’ nog gewoon ‘voorlichter’ heette maakte ik dat ooit mee. Op een door de TROS betaalde persreis naar Curaçao werd een van de TROS-dames, die we allemaal spuugzat waren, door Story-journalist Guido den Aantrekker in een laken gewikkeld en in zee gegooid. De actie was op het randje verzekerde de TROS-directeur ons de volgende dag. Maar ze leefde nog en ging alsof er niets gebeurd was weer door met praten over dingen die niemand wilde opschrijven.