... maar Iraanse volk is teleurgesteld

De hoop op een beter leven onder de nieuwe president Rohani vervliegt snel.

Een jaar lang leefden de Iraniërs met de hoop dat op 24 november hun leven een andere wending zou nemen. De gisteren verstreken deadline voor de nucleaire gesprekken met de VS en andere wereldmachten kon niet anders dan tot een akkoord leiden en sancties zouden worden opgeheven, zo beloofde president Hassan Rohani telkens.

De teleurstelling was groot, toen gisteren na vijf dagen schijnbaar vruchteloos overleg in Wenen, de gesprekken werden uitgesteld, met liefst zeven maanden, tot 30 juni.

Voor veel Iraniërs, die nu al jaren leven onder druk van internationale sancties en een staat die uit hun naam weigert een passend compromis te sluiten, betekent dat nog langer wachten, daarnaast hebben steeds meer mensen het gevoel dat er wellicht nooit een oplossing komt.

Rohani verscheen gisteren op tv om het volk te vertellen wat er was gebeurd in Wenen, maar Mehdi Mohammadi (28), een filosofiestudent die vorig jaar enthousiast op de geestelijke stemde, zette zijn tv niet aan. „Ik kan wel raden wat hij gaat zeggen. De onderhandelingen zijn de enige oplossing. Alles gaat beter en de toekomst is glorieus. Maar ik geloof hem niet meer”, zegt de student. Zoals zo veel mensen wil hij Iran verlaten.

De president ging voor de camera’s nog een stapje verder. Hij zei dat de onderhandelingen een „grote overwinning” voor Iran waren. „De zege is dat vandaag de dag alles anders is dan in andere jaren.” De druk op Iran is verminderd, er zijn geen nieuwe sancties en Irans ‘recht’ op een nucleair programma is erkend, zei Rohani. „De gesprekken zullen tot een definitieve overeenkomst leiden, vandaag, of morgen.”

Maar de kritiek op Rohani en zijn optimisme zwelt aan. „Het volk moet nu weer zeven maanden van twijfel doorstaan, terwijl de economische druk toeneemt”, zegt Mojgan Faraji, een journaliste die de president in het verleden steunde.

Veel van Rohani’s voormalige aanhangers, journalisten en activisten die de president steunden tijdens zijn campagne hoopten dat hij ook binnenslands veranderingen zou doorvoeren. Naast een nucleaire oplossing belooft hij namelijk ook meer vrijheid, burgerrechten en een vrije media, daar is echter nog weinig van terecht gekomen.

De nucleaire overeenkomst had een troefkaart kunnen zijn voor de president, waarmee hij het tij had kunnen keren, zegt Farshad Ghorbanpour, een politieke analist die de president lang heeft gesteund. „Hij doet simpelweg te veel beloften. Als die vervolgens niet uitkomen worden dat tegenvallers, zoals nu”.

Voor Mahnaz, een schooldirecteur, betekent uitstel van de gesprekken nog meer onzekerheid. „Je bent er vrijwel in iedere beslissing in je leven mee bezig. Moet ik goud of dollars kopen? Zal ik mijn dochter naar het buitenland sturen? Ik wil duidelijkheid in mijn leven, en vooruit.”