Ik functioneer het beste op twee uur slaap

Het online vrouwenmagazine NSMBL brengt al het lifestylenieuws voor vrouwen samen. De site van Anna Nooshin trekt drie miljoen bezoekers per maand maar geheel zonder stress gaat dan niet.

Wat doe je als je cum laude afgestudeerd bent, een baan zoekt en vier keer wordt afgewezen omdat de werkgever je te ambitieus vindt? „Iets voor jezelf beginnen”, dacht Anna Nooshin (27) de oprichtster van online vrouwenmagazine NSMBL. Drie jaar geleden had zij alleen nog geen idee wat dan precies. En nu zit Nooshin met een jetlag op een stoel, in de keuken van haar kantoor aan de Herengracht in Amsterdam. Ze is petite en energiek, haar donkere ogen sprankelen, ze beweegt veel met haar handen. Naast de keuken zitten vier dames van NSMBL – die gekleed zijn alsof modeontwerper Karl Lagerfeld ze ieder moment de catwalk op kan roepen – artikelen te schrijven voor de site. Nooshin zelf is net terug uit Curaçao waar ze een vlog, een videoblog, opnam voor de VVV van Curaçao.

Haar site trekt drie miljoen bezoekers per maand, waarvan anderhalf miljoen uniek. Landen, steden, hotels, kledingmerken, ze willen allemaal dat ze over hen schrijft en leggen daar geld voor neer. Haar Instagram-account heeft meer dan honderdduizend volgers. Zij zien Nooshin op de foto staan met een bepaalde nagellak, ketting, crème, of in de zee bij Curaçao – en willen dat ook.

Maar vanzelf ging dat niet. Na alle sollicitatieafwijzingen ging Nooshin op wereldreis. Eenmaal terug in Nederlands sprak ze af met een oude vriend, Slaven. Nooshin was als kind met haar ouders vanuit Iran naar Nederland gevlucht, Slaven vanuit Joegoslavië. Ze speelden vroeger samen in het asielzoekerscentrum in Zaandam. Ze hadden elkaar jarenlang niet gezien en grapten dat ze beiden niet in de goot waren beland. Hij was net weggegaan bij bol.com en was een online uitgeverij begonnen. Nooshin had communicatiewetenschap gestudeerd. Misschien konden ze samen iets doen?

Wat Nooshin in die tijd opviel was dat online vrouwenmagazines alleen over mode en make-up gingen. Er waren een paar blogs met leuke nieuwtjes of artikelen over sport en seks. Maar er was geen site met al die verschillende verhalen samen, zegt Nooshin. Een ‘verzameling’, in het Frans ensemble, vandaar de naam NSMBL. Slaven en Nooshin schreven zelf de eerste veertig artikelen. De inhoud van de stukken kwam van andere blogs en sites. Ze maakten daar nieuwe stukken van, vermeldden de bronnen erbij. Binnen twee weken was het plan af en gingen ze online. Het eerste stuk op NSMBL.nl ging over Victoria’s Secret-modellen zonder make-up.

En nu krijgen vrouwen dagelijks tips over diëten, liefde, design, koken, sport en mode. De mannen, twintig procent van de bezoekers, kijken ook stiekem mee. NSMBL wordt regelmatig benaderd door landen en steden om toeristische trekpleisters in beeld te brengen. Maar ook voor grote merken van Chanel tot Mexx, maken zij reclame. Ze hebben een populaire vlog-serie Guytalk waarin jongens vertellen hoe ze tegen vrouwen aankijken. Vorige maand hebben ze hun eerste NSMBL-festival georganiseerd. En Nooshin tekende net een contract om in 2015 een boek uit te brengen over haar leven. Want niet alleen de oprichting van NSMBL was voor haar een avontuur.

Toen Nooshin op haar zevende naar Nederland kwam met haar ouders en zusje, woonden ze drieënhalf jaar in een asielzoekerscentrum, oftewel, met z’n vieren in een kamertje van twaalf vierkante meter. Iedere keer als ze werden verplaatst naar een ander asielzoekerscentrum moest Nooshin van school wisselen. Ze verhuisde in totaal twintig keer. Elke dag kon ze met haar familie teruggestuurd worden naar Iran.

Je lijkt een beetje onrustig

„Dat hoor ik wel vaker. Tijdens mijn studie liep ik stage in New York, ze noemden me daar altijd antsy, dat betekent rusteloos. Ik denk altijd veel na over wat ik nog meer kan doen. Ik ben niet zo’n blogger die supergepassioneerd is over bijvoorbeeld mode en om die reden wil dat het populair wordt. Al mijn ideeën zijn commercieel. Ik zie NSMBL ook als product dat verkoopbaar moet zijn. De laatste tijd ben ik wel iets rustiger geworden. Ik hoef niet meer van alles – ik ken nu ook de keerzijden van dit werk.”

Wat zijn de nadelen dan?

„Mijn werk houdt nooit op, ook niet ’s avonds of in het weekend. Mijn financiën en administratie bijhouden is niet leuk. En we hebben nu een team van zeven mensen die voor hun inkomen afhankelijk zijn van het bedrijf. Dat brengt stress met zich mee.”

Je bent vaak verhuisd. Heeft dat misschien met je onrustigheid te maken?

„Misschien wel. Ik heb nooit echt lang kunnen aarden op een plek en nu is dat nog steeds zo. Ik merk ook dat ik überhaupt weinig waarde hecht aan structuur. Sommige mensen vinden het fijn een avondje thuis op de bank te zitten of iets rustigs te doen. Ik word daar juist heel naar van. Ik functioneer het beste als ik twee uurtjes geslapen heb.”

Wordt dat dan van je verwacht?

„Nee, helemaal niet. Ik ben eerder in strijd met mezelf en daag mezelf veel uit.”

Zou dat met het verleden te maken kunnen hebben? Dat je jezelf nog steeds moet bewijzen?

„Ik zie dat niet zo. Het stoort me ook als mensen denken dat ik met een achterstand ben begonnen. Ook als ik géén kutjeugd had gehad, zou ik nu zijn waar ik ben. Ik denk dat karakter heel bepalend is voor hoe succesvol je wordt. Er zijn genoeg voorbeelden van mensen die uit een rijk milieu komen, niet weten wat ze met hun leven aanmoeten en alsnog in de goot belanden. Misschien in een mooie en dure goot, maar nog steeds een goot.”

Word je vaak herinnerd aan je achtergrond?

„Ja, dat merk je ook aan de complimentjes die mensen geven. Ze zijn dan verbaasd dat je iets goed doet, of dat je ver bent gekomen. Wat spreek je goed Nederlands, zeggen ze bijvoorbeeld. Maar ik woon hier al sinds mijn zevende – natuurlijk spreek ik goed Nederlands. Het zijn beledigingen verpakt in complimenten. Daarom heb ik er ook moeite mee om mijn succes te associëren met mijn achtergrond. Ik zie mijn verleden los van mijn leven nu.”

Wat doe je over tien jaar?

„Als ik geluk heb en dan nog leef, heb ik over tien jaar nog vijftien of vijfentwintig succesvolle sites.” Ze fluistert. „En misschien ben ik dan wel miljonair en heb ik samen met mijn vriend huizen in L.A. en op Bali.” Dan weer met een normale stem: „En hopelijk heb ik dan twee boeken uitgebracht die mensen inspireren.”

Wat wil je mensen dan meegeven?

„Als je een idee hebt, moet je het gewoon uitvoeren. Niet te veel businessplannen schrijven, of te veel dingen eerst gaan uitzoeken. Gewoon doen. Vallen en opstaan. Soms gaat het iets minder goed dan je verwachtte. Soms komt er iets fantastisch voort uit een plan waar je eerst niet veel vertrouwen in had. En wat ik mensen vooral wil meegeven: kansen creëer je zelf, dat doet niemand anders voor je.”