Dronken verpleegsters en een drol op een stoel

Zwarte comedyserie over vuilbekkende bejaarden en doorgedraaid ziekenhuispersoneel.

Verpleegster Dawn Forchette (Alex Borstein, rechts ) en de geriatrische artsJenna James (Laurie Metcalf) kunnen een Vietnamese patiënte niet verstaan. Dale Robinette

Ziekenhuisserie Getting on begint met een anoniem achtergelaten drol op een stoel. En een heftige discussie wat er mee te doen. Zuster Didi wil hem simpelweg opvegen en opruimen, maar collega Dawn wenst eerst een incidentenrapport en arts Jenna James vraagt of ze hem mag hebben voor haar fecaliëncollectie. De boodschap aan de kijker bij deze inzet is duidelijk: Getting on is een zwarte komedie zonder overdreven compassie met fijngevoeligheden.

Dat beeld krijgt een stevig vervolg in de tweede aflevering, als op de geriatrische verpleegafdeling voor vrouwen waar deze HBO-serie is gesitueerd, een vuilbekkende oude dame binnenkomt. Ze noemt de zwarte Didi een ‘coon’, dat in de VS nog beledigender is dan de vertaling ‘roetmop’ uitdrukt. En het nieuwe, gezette en zeer gewichtige pratende hoofd verpleegkundigen, een man die Patsy heet, scheldt ze uit voor „kwijlende, gore pikkenlikker”. En ze vraagt hem: „Doe je bleekmiddel in je hol om het fris te houden?”

Van zulke ruige humor moet Getting On het hebben, bij ontstentenis van een plotlijn. Wat er speelt is dat Jenna James zich eigenlijk te goed voelt voor deze zorgafdeling en dat Patsy graag de efficiency wil opvoeren en van de patiënten klanten wil maken. Zijn opvattingen sluiten aan bij het beleid van het ziekenhuis dat het Disney-programma ‘Maak Iemand Blij’ introduceert, terwijl James zich daarentegen op fitness voor senioren wil storten.

Wat deerlijk ontbreekt, is de ontwikkeling van de personages. De rauwe gein krijgt geen tegenspel van mensen van vlees en bloed, personages die steeds meer diepte krijgen en je gaan interesseren. Het zijn in dit eerste korte seizoen nog schematische, karikaturale types: Didi aards en sympathiek, Dawn onzeker, Patsy ambitieus.

Jenna James wordt accuraat gespeeld door Laurie Metcalf, bekend als Jackie, ‘zus van’ in sitcom Roseanne (1988-1997). Metcalfs personage is bot en arrogant bedoeld, maar pakt nogal dreinerig uit. Amerikaanse comedy’s hebben wel vaker de neiging om bij het overdreven gedrag van personages, vooral vrouwen, de grens tussen grotesk en geestig, hysterisch en irritant uit het oog te verliezen.

De absurdistische situaties die de serie creëert, zijn maar sporadisch geestig. Niet puntig: James die doorslaat als ze ’s nachts spontaan een collega belt met een ellenlang idee voor wetenschappelijk onderzoek. Wel: Dawn die een verhouding krijgt met Patsy en dronken op zijn voicemail inspreekt dat ze een kind van hem wil.

Het zijn de doodzieke oudjes die zorgen voor leven in de brouwerij, zoals een stinkende zwerfster met een oude krant als inlegkruisje en een Zweedse bejaarde die plots turnoefeningen doet.

Getting On is een Amerikaanse remake van een veelgeprezen Britse serie, die drie seizoenen liep, met vijftien afleveringen in totaal. Onlangs beval een Amerikaanse tv-criticus een buitenlandse serie aan met de aansporing het origineel te bekijken voordat zijn landgenoten hem met een remake zouden ruïneren. Misschien is er hier bij het kopiëren iets misgegaan.

Hoe dan ook is Getting On, dat een tweede seizoen heeft gekregen, in de lange rij van (absurdistische) ziekenhuisseries die nog lopen (zoals Nurse Jackie, The Knick) of uit het recente verleden (Green Wing, House, Monroe, Scrubs) een achterblijvertje.