Meer emotie dan de vorm

Voor haar nieuwe, negende cd koos Anouk geen rode draad. Niet uitsluitend blues, of vooral ballades, zoals op sommige eerdere platen, de nummers Paradise and Back Again kregen allerlei stijlen. Van powerrock in Breathe en de dance van dj Nicky Romero in Feet on the Ground, tot de faux-folk van Wigger, begeleid door ratelende banjo, of de bluesy stijl van Cold blackhearted Golddiggers – de enige gezamenlijk noemer is Anouks zangstem die meer kermt en kronkelt dan ooit. Vocaal is de blues haar oriëntatiepunt, blijkt uit de improviserende uitwijdingen en de kreten die haar ontsnappen.

Toch ontstaat in de nummers maar moeizaam een eenheid. Ook al omdat ook binnen de nummers minder structuur is dan doorgaans in Anouks composities. Een lied als Daddy ontrolt zich langs een meanderend parcours. De tekst is aangrijpend, net als de diepdoorvoelde noodkreet in Looking for Love. Anouk laat zich meer leiden door emotie dan door vorm.