Is jouw moeder een graaier?

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Een ‘Meesterpreek in de Lunchbreak’ bij Zuidaskerk ‘De Nieuwe Poort‘.

Wie: Rochdale-bestuurder Hester van Buren, dominee Ruben van Zwieten en dertig haastige Zuidassers.

Dit is géén kerk, zegt Ruben van Zwieten – dominee van de Zuidaskerk. Tussen de bankgebouwen en advocatenkantoren plantte hij een jaar geleden ‘De Nieuwe Poort’ neer – ‘een huis voor ontmoeting en inspiratie’, speciaal voor Zuidassers.

Die hebben niet veel tijd. Hooguit twintig minuten vandaag. En daarin moeten ze lunchen. En luisteren naar een ‘Meesterpreek’, bedacht Van Zwieten - die zijn gasten heus niet stiekem probeert te bekeren, zegt hij. Integendeel. Achter zijn kansel staan topmannen en -vrouwen uit het bedrijfsleven die hun Zuidascollega’s komen vertellen over de grote levensthema’s. Hoeft geen Bijbelverhaal voor te worden opgelepeld.

Dit is Rochdale-bestuurder Hester van Buren met haar dochter. Hartstikke te vertrouwen, die twee.

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Precies twintig minuten

Van Zwieten is naar de preekstoel gelopen, kondigt Van Buren van Rochdale aan en knikt de pianist toe. Die begint te spelen. Tien over half één precies. Om één uur moet iedereen weer op kantoor zijn.

Nekspieren ontspannen, schouders zakken, dertig advocaten en bankiers sluiten – heel kort – de ogen.

Dan begint Van Buren. Haar thema: vertrouwen. Want dat hebben er nog maar weinig in de huisvestingssector. En daar baalt Van Buren van. Ze vertelt over de voormalig bestuursvoorzitter van Rochdale – wiens naam ze niet over haar lippen lijkt te krijgen - die rondreed in een dure auto – “van een automerk dat ik niet wéér wil noemen”.

Puinruimen bij Rochdale

De boodschap: ex-bestuurder Hubert Möllenkamp met zijn Maserati heeft voor een flinke vertrouwenscrisis gezorgd, en ze zijn nog altijd puin aan het ruimen bij Rochdale.

Daarna volgt Van Burens jeugd in vogelvlucht. Friese roots, inspirerende oma – “een sterke vrouw”, een verblijf als uitwisselingsstudent bij een arme (“en slecht gehuisveste”) Ecuadoriaanse familie, en een nuchtere broer in Amerika voor wiens kritische vragen Van Buren altijd openstaat. Zolang haar publiek na afloop maar weet: die Van Buren is wél te vertrouwen.

Is jouw moeder een graaier?

Ook wel prettig voor haar dochter. Die zegt na afloop: “Als we het bij economie hebben over vastgoed en woningcorporaties, krijg ik altijd opmerkingen. ‘Jouw moeder, is dat ook zo’n graaier?’”

Geklap, geknik. Een handje van Van Zwieten. En daar gaan ze, Van Burens ietwat gestreste toehoorders. Drie minuten voor één. Als Van Buren de preekstoel is afgeklommen, is de zaal nagenoeg leeg. Jammer, ze had best even willen napraten.

Dat moet dan maar met Van Zwieten die in het café beneden – tegen niemand in het bijzonder – gauw nog even over David vertelt die op de harp mocht spelen voor Koning Saul in het boek Samuël. Zo bracht hij de koning tot rust. Vandaar dat rustgevende pianospel in het begin. Hadden we dat door? Ja, ja, ja. Nu weer naar kantoor.