Bij al die briljante chirurgen in wording mis ik de vraagtekens

In zijn column Politiek correct gebeuzel (Wetenschapsbijlage 15-16 november) verzet hoogleraar Harald Merckelbach zich tegen het opnemen van een hoofdstuk over valorisatie in Maastrichtse proefschriften. Achter dit beleid zou maar één bedoeling schuilgaan: het voorbereiden van promovendi op het indienen van subsidieaanvragen.

Echter, als masterstudent geneeskunde zie ik dat het overgrote deel van mijn medestudenten zich onbewust is van het maatschappelijke en politieke veld waarin hun toekomstige professie zich beweegt. Ik zie briljante chirurgen in wording, maar mis de vraagtekens bij welke operaties standaard door de belastingbetaler vergoed mogen worden. Ik zie leergierige geesten regimes chemotherapie in hun hoofd stampen, zonder stil te staan bij hoe effectief voorkomen kan worden dat mensen überhaupt kanker krijgen.

Een op te nemen hoofdstuk over valorisatie heeft hopelijk uiteindelijk als effect dat (aankomende) promovendi al bij voorbaat nadenken over de legitimiteit van hun onderzoek. En als een promotieonderzoek dan (nog) geen maatschappelijk nut dient, hoeft dat niet de nekslag te zijn voor een promotie. Maar laten we daar dan vooral wel eerlijk en open over zijn, en het niet wegstoppen achter de gordijnen in de werkkamer van de hoogleraar.